quiet little voices

Ακούω τη φωνή σου, καθισμένη σε κάποια αίθουσα αναμονής. Αργότερα, νιώθω ίλιγγο και μέσα μου την έχω μπερδέψει με μια άλλη, που άκουγα διαρκώς, σαν τους τρελούς, στο βάθος του κρανίου μου. Και δεν είμαι σίγουρη ότι δεν είναι αυτή και είναι η δική σου, ότι δεν είναι εσύ και είναι ο άλλος, με τη φωνή εκείνη.
Οι δρόμοι είναι ναρκοπέδια που σκάνε μόνο σε εκπαιδευμένα αυτιά. Εκείνο το πεζούλι που μας στέγασε δεν υπάρχει πια, τα θερινά, ο πεζόδρομος, τα Εξάρχεια, ο Πειραιάς, η θάλασσα, το τέρμα των δρόμων, ο ήλιος που πέφτει πάντα και ενώ σε περιμένω, ταυτοχρόνως απουσιάζω πανηγυρικά.
Γινόμαστε λέξεις σε μια οθόνη που τρεμοσβήνει, έχεις ακόμα την αξιοπρέπειά σου, μου λες, κι εγώ είμαι σίγουρη πως στην είχα δώσει τυλιγμένη με το αίμα μου σ' ένα γόρδιο δεσμό που έκοψες χωρίς καν να σκεφτείς τη λύση.
Κάπου εδώ, όλη μου η ενήλικη ζωή ξεγλιστρά στις ρωγμές των πεζοδρομίων. Σε ποδοπάτησα κατά λάθος, να σβήσω τσιγάρο ήθελα. Θολώνει η όρασή μου, τα μάτια μου μαζεύουν και οι κόρες ξεφλουδίζουν παρελθόν λίγο-λίγο - εκεί που πέρασα, εκεί είναι όλη η πόλη, κάθε της σημείο, μια μικρή υποσημείωση.
Και τώρα, ενώ ζω την επανάληψη του ίδιου, βλέπω το τέλος χωρίς να έχω όρεξη για την αρχή. Μέσα στη σιωπή της άνοιξης, κοιμάμαι ακούγοντας πουλάκια να κελαηδάνε. Εδώ είναι τα όσα άφησα και γυρνάω να πάρω κανένα ψίχουλο για να φτιάξω αλλού δρόμο.
Αλλά τώρα πια, εσύ δεν είσαι - πιάστηκε το χέρι σου στην πόρτα, δεν την άνοιξα ποτέ, εσύ γονάτισες να δεις από τη χαραμάδα. Εύχομαι να σε στοιχειώνω τα βράδια, έστω λίγο, έστω ελάχιστα .

Δεν είμαι ούτε κι εγώ. Μπαινοβγαίνω σε ένα δέρμα που ενίοτε μου προκαλεί φαγούρα, νιώθω σαν να γλίτωσα αλλά δεν ξέρω από τι. 

loop the loop

Πέντε μήνες μετά, βρέθηκα να περπατάω στους δρόμους της Αθήνας. Τα πόδια μου πήγαιναν στον αυτόματο, αυτή η πόλη με έχει διαποτίσει, σαν άρωμα που μένει στα ρούχα, όσες φορές και να τα πλύνεις. Πάσχιζα να βρω μέσα μου το διακοπτάκι, για να μπορέσω να το κλείσω φεύγοντας, αλλά δεν νομίζω να τα κατάφερα. Όλοι μου οι αγαπημένοι δρόμοι και άνθρωποι, ακόμα εκεί, σ' αυτό το ελληνικό παραισθησιογόνο καλοκαίρι, που σε κάνει να πιστεύεις ότι όλα θα πάνε καλά, ακόμα κι αν ήξερες ότι το φθινόπωρο που σε περιμένει θα ήταν πολύ δύσκολο. Φοβάμαι για τα όσα χάνω από κει, τις ανάσες και τα βήματα, ίσως θα έπρεπε να μετράω και τα όσα κερδίζω από εδώ, αλλά δεν ήμουν ποτέ καλή στα μαθηματικά. Προσπαθώ να μαζέψω επιτέλους αυτό το πόδι, να μην κρέμεται στο κενό που χάσκει, αλλά να κάτσει έστω πάνω στο σύρμα, μπας και ισορροπήσω.

η στάμνα μου για ένα καλοκαίρι

Εδώ που φτάσαμε, ήρθα κι εγώ, μ' ένα εισιτήριο που χρησιμοποίησα κατά το ήμισυ, ρούχα για μια εποχή που δεν ήρθε πλήρης, φόβους, όνειρα απ' αυτά που είχα σταματήσει να κάνω, μακριά από ότι με χαρακτήριζε και με σημάδευε. Πέρασαν 3 μήνες και τώρα, καλούμαι για αυτό το μετά - το θαρραλέο, που κι εγώ αναρωτιέμαι αν γίνεται ως αυτοματισμός, και δεν ξέρω να απαντήσω. Ένα κομμάτι μου φοβάται, ένα άλλο θέλει να γίνει ξανά του κουτιού, αν και φοβάται ότι έχει χάσει διά παντός αυτή την ικανότητα. Ένα άλλο νιώθει μεγάλη πικρία. Κι ένα άλλο σκέφτεται ότι ίσως εδώ να γίνουν πια όλα. Στο εδώ-αλλού.

lion's share

Πάντα με τα χέρια στις τσέπες και κάποιο τραγούδι να παίζει στο βάθος των ακουστικών, περπατάω σε κάποια νοσταλγικά μουντή επαρχία, που δικαιώνει τον Morrissey.

Αυτή η άσκηση περιλαμβάνει σιωπές και αποκλεισμό περιττών θορύβων. Τόσα πράγματα φαίνονται βαβούρα πια. Ενίοτε και άνθρωποι.

Η απόσταση δημιουργεί καθαρότητα σε πολλά, όσο θολώνει άλλα. Είναι σαν φακός που έχουν αυτοκτονήσει πάνω του μικρά εντομάκια.

Κι εδώ, στην πραγματική μοναξιά αυτής της απόφασης, όπου μοναξιά γίνεται η αδυνατότητα χαρακτηρισμού, εξήγησης, μεταφοράς βιώματος, ακόμα κι αν δεν είσαι με την πλάτη στον τοίχο, ίσως πρέπει να αναγκαστείς να βρεθείς εκεί, για να μάθεις επιτέλους να κοιτάς μόνο προς τα μπροστά.

rococo

Οι μέρες περνούν ή μάλλον, πέρασαν. Πέρασαν ήδη και σε λίγο πολλά θα αλλάξουν. Ο τόπος πρώτα, ο χρόνος μετά, τα βήματα, ο αέρας, η μουσική, το βλέμμα.

H αντοχή δεν έχει τίποτα το αξιοθαύμαστο, απλώς υπάρχει γιατί έτσι είναι. Θα ξεφλουδίσω τις εντυπώσεις για να αναμετρηθούμε με τα μάτια ορθάνοιχτα, στον πυρήνα των παιδικών μας χρόνων, που όλα είχαν τεράστιες διαστάσεις και μοιραίες συνέπειες. Οι έρωτες ήταν όλοι ασφυκτικοί, οι αποτυχίες όλες αναπόδραστες και βαρυσήμαντες, οι επιτυχίες στιγμιαίες, η ευτυχία χαμένη σε κάποιο στίχο στις τουαλέτες του Decadence.

Τώρα κρύβεται στις πλάκες των πεζοδρομίων που μετράμε όταν γυρνάμε σπίτι, καταπολεμώντας την όρεξή μας για περιπέτεια.

rubber bands

Σε απέφυγα όπως κανείς προλαμβάνει ένα κρύωμα: χαπακώθηκα βιταμίνες και διάφορα αναβράζοντα, συνήθως αλκοολούχα. Και η πόλη σου δεν είναι φάντασμα, παρά μόνο εσύ, μια σκιά χωρίς κόκαλα πια, ανίκανη για θόρυβο, για φόβο, για ο,τιδήποτε. Ούτε καν νοσταλγία, γιατί αυτό προϋποθέτει παρελθόν άξιο αναμνησιακής λειτουργίας. Αν αυτό υπήρξε ποτέ, το κατέστρεψα σε ένα βράδι. Σου είπα, δεν γουστάρω τα μνημόσυνα.

Ξεφλουδίζω ανθρώπους. Πέφτουν νιφάδες, χωρίς στροβιλισμούς, στην ευθεία και κάτω. Αφαίρεση, η παραγνωρισμένη ξαδέρφη της πρόσθεσης. Και καθώς χώνομαι στις αμυχές μιας μουσικής που παίζει διαρκώς, θέλω για φέτος, να μετρηθούμε και να βγούμε όσοι ακριβώς πρέπει να είμαστε. Ούτε ένας παραπάνω.

truth

Σε είδα να χωράς σε ένα κουτί και το ρώταγα που είσαι. Το κουτί δεν μίλησε. Κι ότι έμεινε από σένα είναι τα εξαρτήματα της μηχανής που είμαστε, τα μέρη δεν συνιστούν το όλον, το όλον είναι κάτι άλλο, που δεν υπάρχει πια παρά μόνο σε φωτογραφίες και αναμνήσεις, αυτή την περίεργη χημική διεργασία του εγκεφάλου που αναπλάθει παρελθόντα.


Είμασταν, λέει, και οι δύο άνθρωποι, ο ένας ίσως περισσότερο από τον άλλον. Κι ενώ ο νοτιάς αυτός σίγουρα θα γεννήσει τέρατα αν συνεχίσει, επινοούμε αλφάβητο από τα χιόνια της τηλεόρασης, το κομμένο σήμα και τις κουτσές σκέψεις. Εκεί μέσα μπορεί να τυφλώθηκες πια, έτσι κι αλλιώς πάντα έβλεπες μόνο τον εαυτό σου.