That it just makes sense

Όταν το ipod σου πηγαίνει από το 1GB στα 80GB, ξαφνικά διαπιστώνεις ότι ίσως η μουσική που έχεις και που νόμιζες υπεραρκετή δεν φτάνει για να γεμίσει το τέρας. Άσχετα αν έχεις βάλει από το Transitions του Digweed μέχρι το Powerslave των Maiden. (ευχαριστώ είπα; να το ξαναπώ!)

Ξεδιαλέγοντας έπεσα πάνω στο Dusk των The The.



Και θυμήθηκα πόσο αγαπώ αυτό τον δίσκο, που τον έχω σε βινύλιο. Η αίσθηση του βινυλίου είναι πολύ διαφορετική, ίσως γιατί πια δεν την έχουμε...αλλά εκείνη η αγωνία μη γρατσουνιστεί, να πετύχεις το σωστό αυλάκι για το τραγούδι που θες..και το χαρτζιλίκι που έδινες όλο για δίσκους που ήθελες. Μετά τον έγραψα σε κασέτα (μιλάμε για προϊστορικές εποχές) και τον άκουγα συνέχεια στο γουόκμαν. Και μετά τον πήρα και σε cd. Και τον κουβαλάω βαθιά μέσα μου. Τις κυνικές, πληγωμένες και σίγουρες ανάσες του Matt Johnson.

True happiness this way lies

Dogs of lust

Slow emotion replay



Όλα συνεχίζονται όπως μόνο αυτά ξέρουν.
Και φεύγοντας μπορεί να πατάω σπασμένα γυαλιά, αλλά δεν με κόβουν πια.

Life