Κυριακή, Ιουλίου 17, 2005

Οι άνθρωποι της Κυριακής

Γύρισα σπίτι με τα αλάτια. Λένε πως κάνει καλό στο δέρμα.

Ακόμα ένα compilation γεμάτο εμμονές, για να δω αν μπορώ ακόμα να ανατριχιάσω. Μπύρες στο Μοναστηράκι. Κάνει ζέστη, το γκαρσόνι με κοιτάει στα μάτια με νόημα, εγώ το παίζω τουρίστας, ίσως γιατί θέλω να είμαι. Διαρκώς απ' ότι φαίνεται.

Καφές δίπλα στη θάλασσα, ο ήλιος πέφτει, παραμυθιάζεσαι ότι είσαι σε νησί, ή έστω κάπου μακριά. Αν γκρινιάζεις το σύμπαν σ' εκδικείται. Μιλάμε για σκηνικά περιπετειώδη, όπως η ζωή μας - τελικά συνέβησαν όλα αυτά που βλέπαμε σε άλλους, είναι να γελάει κανείς. Μου φαίνεται ότι βρήκα το κουμπί. Νιώθω ελαφριά, σαν να μου έφυγε ένα τεράστιο βάρος, τόσες ημέρες που το σκεφτόμουνα. Τελικά έκανα πάλι του κεφαλιού μου, αλλά τώρα τουλάχιστον νιώθω καλύτερα με αυτό. Πολύ καλύτερα.

Κοιμήθηκα στο παιδικό μου κρεβάτι με το μαγιό, ύστερα από κάμποσο ούζο και γέλια στη βεράντα, συνοδεία ψητών, σαλάτας, χόρτων, καρπουζιού.

Γυρνώντας, ο πληθυντικός της φιλίας (ούτε μεγαλοπρεπείας, ούτε ευγενείας) : Τι θα κάνουμε αύριο; Τι είναι αύριο; Οι εκπτώσεις. Δεν έχω λεφτά -λέω- αλλά εννοείται θα έρθω για βόλτα. Έχω εγώ, άρα έχουμε. Έχουμε λεφτά, δεν είμαστε καλά, πως πήγαμε στη συνέντευξη, τι θα βάλουμε για να του μπούμε στο μάτι, ποιό χρώμα μας πάει καλύτερα, τι έχουμε όρεξη να σου μαγειρέψω, γιατί δεν μας βλέπω και πολύ καλά. Όλοι εμείς. Και οι δύο.

Στο ραδιόφωνο έπαιζε Placebo. Χωρίς αλάτι πια, με ένα ποτάκι και τσιγάρο, είμαι έτοιμη μάλλον για άλλη μια Δευτέρα.

Στη ζωή δεν θα χαθώ ξανά, πάντοτε θα σε έχω συντροφιά, όσο ο ήλιος με ζεσταίνει θα γυρνώ και στα μάτια σου θα βρίσκω έναν κόσμο από αγάπη

5 Comments:

Blogger Lady Elle said...

Filenada nomizw oti prepei na grapsoume kai to ti egine simera.

Two wild friends shopping...

5:40 μ.μ., Ιουλίου 18, 2005  
Blogger Estarian said...

Είστε από αυτές που ξεκινάνε απο την Πατριάρχου Ιωακείμ με άδεια χέρια και γεμάτα πορτοφόλια και καταλήγουν στην Καπνικαρέα με 28 καροτσια πράγματα και τις πιστωτικές τσίτα? :) :) :)

1:37 μ.μ., Ιουλίου 19, 2005  
Blogger Μαρκησία του Ο. said...

Δεν έχουμε πιστωτικές καρντιά μου...(ή μάλλον αυτήν που έχω την έχω καταχωνιάσει σε ένα συρτάρι εδώ και μήνες)

:-)))

2:48 μ.μ., Ιουλίου 19, 2005  
Blogger Lady Elle said...

Η αλήθεια είναι οτι εγώ, που είμαι η πιο επιφανειακή από τις δύο, θα ήθελα να ψωνίζω που και που μέχρι τελικής πτώσεως και να τσιτώνω τις πιστωτικές. Οι πιστωτικές και οι τράπεζες πάλι διαφωνούν ριζικά μαζί μου. Τί να πείς...Παλιοζωή!

4:49 μ.μ., Ιουλίου 19, 2005  
Blogger yellow said...

Οταν κάνεις κάτι , πρέπει να το υπηρετείς μέχρι τέλους. Μέχρι τελικής πτώσης. Τα ψώνια με κολλητή έχουν αξία μόνο όταν διαρκούν πολύ περισσότερο απ΄όσο υπολογίζουμε αρχικά, όταν τα πράγματα που αγοράζουμε είναι κυρίως μπούρδες και καθόλου απαραίτητα, όταν γίνονται τουλάχιστον δύο στάσεις για καφέ και ανάλυση των τελευταίων εξελιξεων ( « του είπα αυτό. Απάντησε εκείνο . Τι εννοεί ; Τί κάνω εγώ τώρα ; Την πάπια ή δείχνω κάτι παραπάνω ;». Συνήθως, αυτό για το οποίο έχουμε ξεκινήσει δεν το αγοράζουμε ποτέ( δεν προλαβαίνουμε ! το ξεχνάμε !) , γυρνάμε ψιλολιώμα σπίτι, αλλά... χαλάλι βρε αδελφε. Μία κολλητή μας πέφτει σ ΄αυτή τη ζωή. Εχω έμπνευση ( πάλι!) . Εντός των επόμενων ημερών θα γράψω κείμενο για το shopping with a good friend. Η πραγματικοτητα είναι ακόμα πιο σκληρή απ΄αυτή που περιέγραψε η Μαρκησία του Ο.

1:33 π.μ., Ιουλίου 30, 2005  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home

eXTReMe Tracker