Σάββατο, Σεπτεμβρίου 10, 2016

Ανεβοκατεβάζοντας τον διακόπτη που έχω όταν πηγαίνω στην Ελλάδα, στο τέλος βραχυκυκλώνω, δεν ξέρω που είμαι - απλά πηγαίνω από το ένα αεροδρόμιο στο άλλο, ένας παραζαλισμένος ταξιδιώτης που σέρνει μια βαλίτσα απο δω κι από κει.

Μετά απότομα συνειδητοποιώ που είναι το σπίτι μου. Έστω που είμαι εγώ. Που και όχι αν.

Γυρνάω στους τρόπους μου, στη ζωή μου - σε αυτό που είμαι και δεν γλιτώνουμε τελικά ποτέ από αυτό που είμαστε. Θυμήθηκα και σένα, πόσα χρόνια αγκάλιαζα στοργικά τα ζητήματά σου, κάνοντας ότι δεν έχω δικά μου και ταυτοχρόνως περιμένοντας να τα καταλάβεις από μόνος σου. Το ίδιο κάνω και τώρα, σε παραλλαγές.
Τελικά γυρίζει ο τρόχος, γαμάει ο φτωχός αλλά μυαλό δεν βάζει.

Όταν επανέρχεται η σωματικότητα, συμβαίνει κάτι παράξενο. Σαν να φοράς τα γυαλιά για 3D, νομίζεις ότι όλα σου επιτίθενται από την οθόνη, όλα έρχονται κατά πάνω σου κι εσύ κάθεσαι και τα θαυμάζεις.
Κι εγώ που πάντα ήμουν τόσο κακή στο να υποκρίνομαι κάτι που δεν είμαι, τόσο κακή στο να κρύβω την ενόχλησή μου, ίσως πρέπει να κυκλοφορώ με το disclaimer: όταν σταματήσεις και να με ενοχλείς καν, να ξέρεις ότι είμαι ήδη πολύ μακριά.

Φυσικά όλα αυτά είναι καλή πρακτική - αλλά καμιά φορά σκέφτομαι ότι κάνουμε συνέχεια εξάσκηση για κάτι αλλά δεν μας δίνεται ποτέ η ευκαιρία να εφαρμόσουμε όσα μάθαμε στις πρόβες. Πως το είπε ο Μπέργκμαν, μόνο όποιος είναι καλά προετοιμασμένος, μπορεί πραγματικά να αυτοσχεδιάσει.

Κι εγώ είμαι σε μια διαρκή πρόβα. Τώρα δίνω την πρώτη μου τζενεράλε, ίσως δεν μείνω για τα σχόλια, όχι επειδή είμαι ντίβα, αλλά επειδή κουράστηκα.
Κανείς δεν σου λέει πόσο κουραστικό είναι όλο αυτό. Ολοι σου λένε τα υπόλοιπα. Κανείς δεν μιλάει για την κούραση, για το ότι απορείς με τον εαυτό σου και το που ξεπέφτει ενίοτε.

Σου λέει μόνο για τα χέρια και το στόμα που σε ψάχνει στο σκοτάδι, που σε αγκαλιάζει, που τραγουδάει μαζί σου σε έναν καναπέ, που σε φροντίζει.

Expect nothing. Live frugally
On surprise.

Κυριακή, Αυγούστου 07, 2016





Καμιά φορά σκέφτομαι, μην πυροβολείτε τον μετανάστη.
Αρκετά πυροβολεί ο ίδιος τον εαυτό του.

Μέσα στο λεωφορείο, ακούω ραδιόφωνο, δίπλα μου δυο αγοράκια μασουλάνε ένα γλειφιτζούρι, η γλώσσα τους έχει γίνει μπλε. Έχει ήλιο και φυσάει ένα ωραίο αεράκι, είναι σαν άνοιξη, αλλά αυτό είναι εδώ το καλοκαίρι μας.

Σκέφτομαι ότι η ζωή μου είναι εδώ, πάω να βρω τους φίλους μου εδώ και στο μεταξύ μιλάω με τους φίλους μου εκεί, ανταλλάσσουμε θραύσματα, αιτιατικές, αφηγήσεις, μισές και κοφτές φράσεις, τις ειδήσεις σε τίτλους.

Κι εδώ αισθάνομαι πολλές φορές μόνη μου, με την ατελείωτη λίστα των πραγμάτων που έχω να κάνω κάθε μέρα, με την ατελείωτη λίστα των αποφάσεων που πρέπει να παίρνω διαρκώς, άτιμε τρίτε δρόμε, Ρολάν αν υποψιαστώ ότι μου είπες ψέματα....πρέπει να υπάρχει κάτι άλλο, κάτι που δεν είναι προς καμία κατεύθυνση αλλά πάνω από αυτές.

Και η μη απόφαση είναι απόφαση αλλά όταν κάνεις διαρκώς προσθαφαιρέσεις με το που μπει ο μήνας και πριν ακόμα ξεκινήσει το μηνιάτικο, έχεις ήδη κουραστεί. Και τις Κυριακές κάθεσαι με το παράθυρο ανοιχτό, και κάνεις δουλειές και υπολογισμούς, και τη Δευτέρα ξυπνάς στις 6 από το άγχος και αυτό γίνεται για βδομάδες, για μήνες.

Ενώ κατά βάθος έχεις καταφέρει αρκετά, κάμποσα, για κάποιους πάρα πολλά, περισσότερα απ’ όσα φαντάζονταν ή νόμιζαν ότι θα κατάφερνες ποτέ, σίγουρα παραπάνω από όσα νόμιζες εσύ για τον εαυτό σου, πολλές φορές αναρωτιέσαι ποιά εκδοχή σου να είναι αυτή άραγε; την υποψιαζόσουν ότι υπάρχει; είμαστε προιόν των συνθηκών μας, όταν παίρνουμε βαθιές ανάσες στην τουαλέτα της δουλειάς για να μην πάθουμε κρίση πανικού στις 9 το πρωί.

Προσπαθώ να ξηλώσω, να γδάρω αν γίνεται από πάνω μου το DNA, να σταματήσει να είναι παράγοντας, να σταματήσει να επεμβαίνει. Γίνεται να έχουμε την δική μας αφήγηση όταν επαναλαμβάνουμε διαρκώς αυτήν που ξέρουμε ήδη τόσο καλά ; Την επαναλαμβάνουμε στους ανθρώπους που επιλέγουμε, σε αυτά που ακούμε - πολλές φορές σκέφτομαι, όχι άλλο, πραγματικά, αλλά είμαστε προβλέψιμα όντα, τις περισσότερες φορές.

Πολλές φορές νιώθω ότι απλώνω το χέρι, θέλω να το απλώσω, θέλω να εμπιστευτώ, και μετά το τραβάω απότομα, φοβισμένη, σίγουρη ότι ο άλλος θα το κόψει, δεν το θέλει, ότι φταίει το χέρι μου και όχι αυτός που δεν ξέρει τι να το κάνει.

    Look, stranger, on this island now
    The leaping light for your delight discovers,
    Stand stable here
    And silent be,
    That through the channels of the ear
    May wander like a river
    The swaying sound of the sea.



Κυριακή, Μαΐου 04, 2014

don't walk away in silence


Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι η μοναδική πατρίδα που έχω μέσα μου είναι ένα ιδεολόγημα φτιαγμένο από μουσικές, συγγραφείς, αναμνήσεις και αισθήσεις. Αυτός ο αόρατος αγκώνας που με έσπρωχνε όσο ήμουν εκεί, εδώ δεν με πιέζει πια, τουλάχιστον όχι τόσο πολύ. Δύσκολο να συμμαζέψεις κάτι μονίμως ξεχαρβαλωμένο. Οι δρόμοι περνούν από πάνω μου και η άσφαλτος αφήνει μελανιές παντού. Σε αυτή τη θέση, όπου δεν θες να μιλάς ή να εξηγείς τίποτα και σε κανέναν, παρά μόνο να σε βαράει ο ήλιος μέσα από το λεωφορείο, καρφώνοντας τη σημαία στην καρδιά της τοπικότητας, του εδώ-και-τώρα, του εκάστοτε, του σχεδόν ποτέ.

Σάββατο, Ιανουαρίου 18, 2014

Dreaded sunny days




Πατάω στα πεζοδρόμια σαν να πατάω στις φλέβες μου. Δυνατά, για να βγει όλο το αίμα της ζωής που άφησα στις σχισμάδες και τις κακοτεχνίες. Αναπνέω με την ελπίδα να εισπνεύσω λίγο από το παραισθησιογόνο αυτής της πόλης, που θα με στοιχειώσει σαν ανεκπλήρωτη κατάρα που ξεστομίζεις 4 το πρωί στα Εξάρχεια, λίγο πριν μπεις στο ταξί και δεν θυμάσαι πως γύρισες σπίτι.
Αυτοπαθείς ισορροπίες που ήρθα να τραβήξω από το μανίκι, μπας και μου δώσουν σημασία. Και συνομωσίες στο σκοτάδι, κρατώντας τις σωστές αποστάσεις στη ράχη μιας καρέκλας ή στα δύο άκρα που ορίζει ένα τασάκι κάπου στη μέση. Τα πρωινά έχουν κοντομάνικες βεράντες, τα μεσημέρια θα έχουν τσίπουρα και ήλιο, τα βράδια κανέλα και βιαστικά περάσματα στα φανάρια, και έρημα πεζοδρόμια και ζέστη, και παρελθόν, ντυμένο ως παρόν και μέλλον. Ή απλώς παρόν, μια περίεργη εντοπιότητα που οι διαστάσεις ήταν, όμως, άλλου τόπου. Και όλη αυτή η πόλη είναι το έρμο το δόλια οικείο, η παγίδα που πέφτω με μάτια ανοιχτά, ξέροντας πως δεν θα σπάσω κανένα πόδι, ίσως μόνο την καρδιά μου.

Δευτέρα, Ιουλίου 22, 2013

Working girl

Αυτό το καλοκαίρι, σκάβω εκδοχές μου που δεν ήξερα ότι είχα. Τις σκάβω από το χώμα, από τον αέρα, από το τίποτα από το οποίο πιάνομαι διαρκώς νομίζοντας ότι είναι κάτι, γιατί το έχω τόση ανάγκη. Κανείς δεν καταλαβαίνει αυτή την άσκηση και νιώθω να απομακρύνομαι πολύ αργά από το άμεσο παρελθόν μου, που έφτιαξα με τόση αγάπη. Είναι φτιαγμένο σε μια άλλη χώρα, σε μια άλλη ζωή, σε μια άλλη συνθήκη, που τώρα μοιάζει ομιχλώδης και προϊόν ονειροφαντασίας, καθώς αναλώνεται σε διαρκείς συζητήσεις για το παρελθόν και το μέλλον της ουτοπίας των παιδικών μας χρόνων.
Το παρόν είναι πάντα αμείλικτο, ακόμα περισσότερο όταν θέτει ζητήματα επιβίωσης -εκεί φαίνεται η διάλυση των κοσμοθεωριών, που όλοι διαθέτουμε σε αφθονία και ίσως κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει μέχρι τελευταίας μας ρανίδος. Και αυτό το καλοκαίρι, σε έναν τόπο που φτιάχνω αναμνήσεις κάθε μέρα, μνήμες άλλης ισχύος και άλλης σημασίας, ζωή άλλης βαρύτητας και άλλης ταχύτητας. αυτή η φωνή γίνεται πότε ψίθυρος το βράδι που με κάνει να ξυπνάω νωρίς χωρίς λόγο ή δυνατή και επιτακτική και βάζει το κεφάλι μου σε τανάλια.
Λίγα πράγματα διακρίνονται ευκρινώς πια μέσα σε τόση ομίχλη που ξεμακραίνει. 


Παρασκευή, Μαΐου 03, 2013


Ένα Πάσχα, με είχες πάρει τηλέφωνο και κάτι προσπαθούσες να μου πεις. Ήταν σίγουρο ότι άλλα μου έλεγες και άλλα άκουγα. Μετά συναντήθηκα με την εκδοχή του εαυτού σου που ίσως θα ήθελες να είσαι και σίγουρα νόμιζα ότι είσαι. Δεν ήσουν, βέβαια, αυτό το φάντασμα, ποτέ δεν ήσουν. Το φάντασμα του καλύτερου εαυτού σου. Ακόμα κι αυτό ήταν το χειρότερο για μένα. Το καλύτερο ήταν πάντα για σένα.
Τώρα γίνομαι οι καλύτερες και οι χειρότερες εκδοχές του εαυτού μου, όποιες επέζησαν δηλαδή, από τις συναντήσεις με τα τόσα φαντάσματα.


Κυριακή, Μαρτίου 03, 2013

Ένα αόρατο χέρι προσπαθεί να κλείσει την χαίνουσα πληγή των αναμνήσεων. Καμιά φορά νομίζω είναι το δικό σου, χωμένο μέχρι τον αγκώνα στο αίμα, γιατί οι αναμνήσεις μου έχουν πολύ ζωή μέσα τους.
Κοντεύω τα δύο χρόνια εδώ -πολλές φορές κοντοστέκομαι να κοιτάξω ένα ξημέρωμα ή ένα σούρουπο στο πάρκο της γειτονιάς. Νιώθω όπως ένιωθα και στο σούρουπο στο Κουκάκι: ευγνώμων που έφτασα ως εδώ. Αυτά που μου λείπουν πια δεν είναι τα ίδια - πολλά τα άφησα πίσω, ή τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω. Πολλά τα σέρνω πίσω μου, σαν εφημερίδα που κόλλησε στο παπούτσι μου.
Κρατιέμαι γερά από αυτή την αίσθηση ελευθερίας που ένιωθα πάντα εδώ: στο γεμάτο βαγόνι που πάντα κάποιος θα κάνει χώρο για να διαβάσεις το βιβλίο σου, στη πολυχρωμία των ανθρώπων στις κυλιόμενες στην Tottenham Court Road, στο κρύο που σε χτυπάει μόλις βγεις έξω, στο ποτάμι που παραμένει ατάραχο, στις διαδρομές πάνω κάτω για να βρεις φίλους. Μπορώ ακόμα να συναντιέμαι και να διασταυρώνομαι. Ίσως μπορώ ακόμα να ξεφλουδίσω και να βγει κάτι καινούργιο πια.

eXTReMe Tracker