Δευτέρα, Ιουλίου 18, 2005

Άλλον μας δείξανε, άλλον μας μπήξανε



Κάπως έτυχε μέσα στις διακοπές (τον πρώτο γύρο) και ανάμεσα στην ξαπλώστρα, τα after sun, τις μπύρες στη βεράντα, τα πολλά στριφτά και το Transformations να παίζει στο βάθος, έκανα συζήτηση για επενδύσεις. Και τη διαφορά ανάμεσα σε επενδύσεις και απαιτήσεις.

Ομολογώ ότι δεν την είχα σκεφτεί ποτέ – αλλά γι’αυτό είναι οι φίλοι, για να μας ξεστραβώνουν. Δεν είχα σκεφτεί σε βάθος αυτή τη διαφορά, αν υπήρχε καν διαφορά, για να είμαι ειλικρινής. Ποιός δεν κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια; Κανείς...έχω κάνει αυτό το λάθος πολλές φορές. Να προσπαθώ τόσες φορές να καταλάβω τον άλλον, να κατανοήσω τη μαλακία του και να συμπαρασταθώ στο (άλυτο) πρόβλημά του, ώστε υποτιμούσα τη δική μου κατάσταση. Πως καταλαβαίνεις τον άλλον περισσότερο από τον εαυτό σου;

Τελικά, όπως είπε και ο πατέρας στο τέλος του Dogville, ποιά νομίζεις ότι είσαι; Τους συγχωρείς γιατί θεωρείς τον εαυτό σου καλύτερο και άρα είσαι αλαζόνας. Τα έχουν αυτά οι Σκανδιναβοί (Τρίερ, Μπέρκγμαν, κου λου που).

Μάλλον κι εγώ αλαζόνας ήμουν. Όταν είδα την ταινία, πήρα τηλέφωνο τη Δασκάλα και της είπα Λοιπόν, τέρμα οι καλοσύνες. Κάτω ο φασισμός του μέσου όρου. Τέρμα τα cosi fan tutte και τα έλα-μωρέ-το-κακόμοιρο. Τέρμα τα μέχρι-εκεί-πάει-το-μυαλό-του. Και τι με νοιάζει εμένα;; να πάει και παρακάτω! Το δικό μου δηλαδή γιατί πηγαίνει; Μάνα δεν με έκανε και μένα; Να σταματήσω και γω στην αλφαβήτα και να πω δεν μπορώ παρακάτω. Φτάνει με τον εξανθρωπισμό και τις ιεραποστολικές διακονίες και τα ιδρύματα απόρων κορασίδων. Δεν μου πάνε οι φιλανθρωπίες βρε αδερφέ, δεν γουστάρω να γίνω μούμια σαν τη Βαρδινογιάννενα, που το μόνιμο μέικ απ έχει ποτίσει το δέρμα της και δεν βγαίνει ούτε με γυαλόχαρτο και να φοράω ταγιεράκια Chanel. Άι σιχτίρ.

Καλά όλα αυτά. Άντε και κόβεις τις φιλανθρωπίες (μεγάλο πράγμα το οσιομαρτυριλίκι). Άντε και είσαι οκέι με την πάρτη σου, και μπαίνεις στο χορό να χορέψεις. Και άντε προσπαθείς να χορέψεις αλλά δεν έχεις καλό παρτενέρ (όσοι κάνουν οποιοδήποτε είδος χορού μπορούν να το εκτιμήσουν). Με αποτέλεσμα να πατάτε συνέχεια ο ένας τον άλλον, να κουτουλάτε...πάντως δεν χορεύετε.

Τι σημαίνει επενδύω; Τι να σημαίνει – σημαίνει περιμένω (αυτός που περιμένω δεν θά ρθει από τ’ αστέρια, κι άλλα παρόμοια). Σημαίνει έχω ρίξει χρόνο, κόπο, αίμα δάκρυα κι ιδρώτα και περιμένω την απόδοση, να δω κι εγώ το κατιτίς μου βρε αδερφέ. Κάτι να με αποζημιώσει. Όλα αυτά βέβαια μπορεί να τα έχω κάνει χωρίς ο άλλος να μου έχει δώσει κανένα tip που να αξίζει τον χρόνο/κόπο μου, το έχω κάνει τελείως αφ’ εαυτού μου, έτσι, επειδή γουστάρω. Με τον τρόπο μου – που δεν είναι απαραίτητα ο τρόπος του άλλου. Μπορεί λοιπόν να περιμένω αιωνίως για την απόδοση που δεν έρχεται και οι μετοχές μου να κατρακυλάνε πριν προλάβω να πω Πούλα, πούλα! Έτσι οι μπαταρίες μου μένουν άδειες και γω ψάχνω φορτιστή – ή απλώς άλλες μπαταρίες.

Τι σημαίνει απαιτώ; Σημαίνει χτυπάω το χέρι μου στο τραπέζι, σουφρώνω τα χείλια μου και λέω «Τώρα θέλω!», όπως όταν ήμουν μικρή (αν και δεν τα έκανα αυτά, απλώς έκανα ή έπαιρνα αυτό που ήθελα χωρίς δηλώσεις). Σημαίνει πως έχω κάνει ό,τι μπορώ και μετά απαιτώ να κάνεις τα ίδια και περισσότερα γιατί τα αξίζω και γιατί αν δεν τα κάνεις, αλίμονό σου. Μπορεί κανείς να έχει απαιτήσεις από έναν άνθρωπο που σαφώς και προφανώς είναι περιορισμένης ευθύνης, που βλέπεις ότι δεν τσουλάει το πράγμα, που δεν τραβάει στην ανηφόρα; Μπορεί – γιατί τον έχουμε επενδύσει με ένα κάρο χαρακτηριστικά που δεν έχει (επειδή τον γουστάρουμε κι είναι επιλογή μας), τον πλάσαμε στο κεφάλι μας (I think I made you up inside my head) και άρα, μπορεί και παραμπορεί. Αλλά δεν.
Τι από τα δύο είναι χειρότερο;
Τίποτα.

Όσες φορές κι αν κάνω αυτή τη συζήτηση, που βάζει τα πράγματα σε ένα λογικό πλαίσιο, που αποδίδει τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και είναι απολύτως σωστή (στη συζήτηση), δεν μπορώ να απαντήσω στο ερώτημα: υπάρχει άνθρωπος χωρίς προσδοκίες; Πρέπει να αφηνόμαστε και να μην περιμένουμε/ απαιτούμε/ θέλουμε τίποτα από κανέναν; Πρέπει να περνούν οι μέρες μας με βλέματα αγάπης πάνω από τις λακούβες, λόγια μηδενικής επίδρασης, ανάλαφρης και στιγμιαίας φόρτισης, χωρίς day after; Ποιός μπορεί απλώς να περιφέρεται;

Πόσο πιο ουσιαστική είναι μια ανάλαφρη μέρα, με βόλτες, χάχανα, καφέδες, κουτσομπολιό, ψυχολογική στήριξη, όταν την περνάς με έναν άνθρωπο που αγαπάς, στον οποίο έχεις επενδύσει και ο οποίος έχει επενδύσει σε σένα, με τον οποίο σας συνδέει μια συνομωσία, ένας κώδικας που μόνο εσείς καταλαβαίνετε – και δεν είναι μια ακόμα-μέρα-στους-δρόμους-επειδή-δεν-είχα-τίποτα-καλύτερο-να-κάνω.

Πιστεύω ότι είναι πολύ χειρότερο να μην περιμένει κανείς τίποτα από εσένα από το να περιμένει – αν δεν περιμένει, μπορεί να σημαίνει πως δεν έχεις και τίποτα να του δώσεις (ή έστω, αυτό να πιστεύει κι εκείνος). Αν περιμένει, ίσως και να πιστεύει σε σένα περισσότερο από ότι εσύ ο ίδιος...

Μέχρι να ξεδιαλύνω τη διαφορά, λέω να το παίξω εκ του ασφαλούς. Δηλαδή: κάνω ένα βήμα πίσω (πάντα βοηθάει) και κυρίως, αν είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου, κοιμάσαι πολύ καλύτερα το βράδι.

If I could change, change everything
If I could change my name, learn to forgive
There's never been a better time
There will never be a greater time

8 Comments:

Blogger George said...

Όταν δεν έχεις προσδοκίες δεν πληγώνεσαι.

Αν έχεις και δεν σου βγούν την πάτησες.

Διαλέγεις και παίρνεις ;-)

1:29 μ.μ., Ιουλίου 19, 2005  
Blogger Estarian said...

Οταν δεν έχεις προσδοκίες όμως, ω , τι κενό..
απλά πρέπει να ξέρεις να διαλέγεις θύματα με την μεγαλύτερη πιθανότητα ανταπόδοσης προσδοκιών :)
ε και άμα τύχει και καμιά στραβή, τι να κάνουμε μωρέ, συμβαίνουν αυτά, μεγάλα παιδιά είμαστε.. σιγά.. Πας παρακάτω

1:34 μ.μ., Ιουλίου 19, 2005  
Blogger scorpina said...

Αν είναι στη φύση σου να είσαι ανοικτός συναισθηματικά (για να μη πληγώσω εμένα και άλλους και πω μ@%*7ας) και να προσφέρεις απλόχερα, τότε αλί και τρις αλί!

Γιατί στο τέλος πληρώνεις το λογαριασμό και ο τελικός απολογισμός σε βγάζει στα όρια χρεωκοπίας.

Και δαγκώνεις τα χείλη και λες ''δεν πειράζει, χαλάλι'' ''ακόμα ελπίζω οτι θα αγαπηθώ με την ίδια σοβαρότητα κάποτε, από κάποιον...''

Και θυμώνεις με τον εαυτό σου και ορκίζεσαι να μην τον ξαναφήσεις να ανοιχτεί τόσο πολύ... Προσπαθείς με εντατικά σεμινάρια να πείσεις τον εαυτό σου να μάθει να κρατάει πισινή...

Μάταια.....

Η φύση δεν αλλάζει...Μόνο πληγώνεται...

Απλά τώρα πια, άλλαξα εγώ...

Αποφάσισα να γίνω λιγότερο αρεστή...

Να λέω ''όχι'' χωρίς να φοβάμαι την απόρριψη...

1:53 μ.μ., Ιουλίου 19, 2005  
Blogger Μαρκησία του Ο. said...

Ναι estarian, όταν δεν έχεις προσδοκίες, τι κενό...καλύτερα να φας τα μούτρα σου παρά να μην έχεις νιώσει ποτέ (βαριά φιλοσοφία ;-)

scorpina, καμιά φορά σκέφτομαι...μα δεν έχω άλλο τρόπο! έτσι είμαι - κι αν αρχίζω και ζυγίζω, και κόβω και ράβω, και λέω, εδώ θα δώσω τόσο κι εκεί άλλο τόσο, νιώθω σαν φραγκοφονιάς και δεν μου αρέσει.
Δεν μπορούμε να αρέσουμε σε όλους. Για την ακρίβεια, είναι πολύ καλύτερο να μην αρέσουμε σε όλους! έχει πιο πολύ ενδιαφέρον...απλά γιατί οι άνθρωποι είναι προς εξερεύνηση και αυτή είναι η μαγεία κάθε φορά που συναντάς κάποιον...

Υ.Γ. Χαίρομαι πολύ που σας βλέπω :)

2:46 μ.μ., Ιουλίου 19, 2005  
Blogger street spirit said...

αυτό που λέω σε μια καλή μου φίλη θα πω και δω δίνε εκεί που αξίζει να δώσεις, που αξίζει να πληγωθείς, γιατί δεν γίνεται να μην πληγωθείς, απλά μη σπαταλιέσαι όπου δεν αξίζει... δυστυχώς η φίλη μου κάνει μακροβούτια σε ρηχά νερά...

8:02 μ.μ., Ιουλίου 19, 2005  
Blogger Estarian said...

Πίστεψέ με, δεν χαίρεσαι καθολου :P

9:47 π.μ., Ιουλίου 20, 2005  
Blogger Μαρκησία του Ο. said...

Estarian: με κατάλαβες...ε ναι μωρέ, δεν χαίρομαι, το είπα από ευγένεια, για να με πάρετε με καλό μάτι...τι να κάνω...

;-)

10:17 π.μ., Ιουλίου 20, 2005  
Blogger Darthiir the Abban said...

Όταν αποφασίσεις να δώσεις, δεν το κάνεις για να επενδύσεις (παρόλο που ακούσια μετατρέπεται σε επένδυση).

Το κάνεις γιατί εσύ έτσι αισθάνεσαι, γιατί το θές, γιατί έτσι σου την βάρεσαι, γιατί σε κάνει να γουστάρεις περισσότερο.

Οι προσδοκίες στην πραγματικότητα δεν είναι απαιτήσεις από τον συγκεκριμένο άνθρωπο. Αν ήταν θα μετατρεπόταν η σχέση σε σχέση αγοραπωλησίας. Οι προσδοκίες είναι για το ζευγάρι και για το μέλλον. Άλλωστε δεν μπορείς να προδοκείς από τον άλλον, χωρίς να έχεις άρικτα συνδεδεμένο και τον εαυτό σου στα όνειρα που κάνεις.

Η "ανταλλαγή" δημιουργείται πλέον τότε αυθόρμητα. Από τον σεβασμό σε όσα σου δίνει ο άλλος και από τα αισθήματα που τρέφεις γι' αυτόν, πηγάζουν όσα αποφασίζεις να του δώσεις.

Έτσι η σχεση γίνεται μια "αλυσιδωτή αντίδραση" που συντηρεί τον εαυτό της και αυξάνει την ένταση των συναισθημάτων.

Άν σε κάποια φάση, για κάποιο λόγο, ο ένας εκ των δύο αποφασίσει ότι δεν του αρκούν αυτά που δίνει ο άλλος, αυτό δεν τον κάνει αυτομάτος μ@@@@α αγαπητή μου Σκορπίνα. Ότι έδωσε ο ίδιος το έδωσε γιατί το ήθελε, όχι γιατί του ζητήθηκε. Και αυτό τον έκανε καλύτερο, και αυτό ήταν που δημιούργησε όλον τον ερωτισμό και τα συναισθήματα. Όχι η απλή ύπαρξη του άλλου.

Δεν χρειάζεται να "ελπίζουμε ότι θα αγαπηθούμε". Θα το πάθουμε και ίσως το παθαίνουμε κάθε μέρα αλλά δεν υποπίπτει στην αντήληψή μας.

Δεν χρειάζεται να στενοχωριόμαστε. Παίρνουμε τα καλά (σίγουρα υπήρχαν, αφού μείναμε με τον άλλο), μαθαίνουμε από τα κακά, και έτσι γινόμαστε καλύτεροι χαρακτήρες, ανθρώπινοι. Μαθαίνουμε περισσότερα για τον εαυτό μας και τα δικά μας συναισθήματα.

Ούτε να κατηγορούμε τον άλλο χρειάζεται.
-----
Εντάξυ, δεν μπορούμε, λίγο θα τον κατηγορήσουμε... και πολύ ίσως..., εκεί που έχει λάθος όμως, όχι έτσι απλά για την κατηγορία... καλά ντε μην βαράτε.... νταξ θα τον κατηγορήσουμε... απλά δεν θα τον φάμε.. καλά να'ναι και ας είναι μ....... ή ότι άλλο θέλουμε να τον χαρακτηρίσουμε... θα τον εκδικηθεί η ζωή για λογαριασμό μας... μας έχασε...
Είδατε; Τα ληγμένα που λέγαμε.....
----
Ήμασταν μαζί του γιατί μας άρεσε, δεν μας ανάγκασε να είμαστε μαζί του.

Δώσαμε, πήραμε, μας έφτασε - δεν μας έφτασε, του έφτασε - δεν του έφτασε...

Απλά ζυγίσουμε την κατάσταση και ξαναγεμίζουμε τις μπαταριές μας για να έχουμε εμείς να δώσουμε. Όχι για να έχουμε φωνή, να μπορέσουμε να απαιτήσουμε για να πάρουμε.

Αλίμονο αν καταλίξουμε την σχέση μας σε αγοραπωλησία. Πρέπει να είναι σχέση αυθόρμητης ανταλλαγής.

Και αυτό δεν είναι εύκολο, ούτε φταίει πάντα κάποιος από τους εμπλεκομένους που δεν πραγματοποιήθηκε

Χρειάζεται και κατάλληλος συγχρονισμός, παρόμοιες απαιτήσεις από την ζωή και λίγη τύχη...

Ούφ...
Ώρα για μία Χάινεκεν....

5:24 μ.μ., Ιουλίου 23, 2005  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home

eXTReMe Tracker