Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 08, 2005

We could be heroes


Πέρσι, τέτοια εποχή, ήμουν στην Πάρο για δέκα μέρες. Δέκα μέρες ξύδια, ξάπλα, μπάνια, πολύ γέλιο, ξύδια (το είπα ήδη ε?), βόλτες...δέκα μέρες γεμάτες φως.
Πήγα με δύο φίλες μου. Με τη μία γίναμε κουμπάρες. Με την άλλη δεν μιλάμε πλέον (όχι, δεν έφταιγαν οι διακοπές, το μετά-τις-διακοπές έφταιγε. Τελικά μάλλον αυτό που λένε για χωρισμούς και διακοπές ισχύει για όλους τους τύπους σχέσεων).

Φέτος, τέτοια εποχή, δεν είμαι στην Πάρο – είμαι, όμως, στην κουμπάρα μου. Καθώς χτες το απόγευμα άρχιζε η βραδιά μου (που έμελλε να τελειώσει πολύ αργά γι’ αυτό και σήμερα κουτουλάω, έχω hangover, αλλά παρόλα αυτά δεν γκρινιάζω), ακούγοντας μουσική στο δρόμο, ένιωσα τόση αγάπη μέσα μου για τους εμφανείς ήρωες της ζωής μου – τους φίλους μου. Ο καθένας είναι τόσο διαφορετικός από τον άλλον, ελάχιστοι γνωρίζονται μεταξύ τους και όλοι μαζί έχουν ένα μόνο κοινό σημείο – την αφεντομουτσουνάρα μου.

Έχω φάει πολλές φορές το κεφάλι μου σε φιλίες. Κι αυτό γιατί, φίλες και φίλοι, οι γυναίκες είναι άτιμη φάρα. Επειδή είμαι γυναίκα δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να το πω. Για την ακρίβεια, ακριβώς επειδή είμαι γυναίκα, δικαιούμαι να το λέω ακόμα περισσότερο. Οι γυναίκες δεν ξέρεις από που θα σου τη φέρουν – το ίδιο ισχύει και για γυναίκες συναδέρφους (άλλο μεγάλο κεφάλαιο). Κάτι θα κάνουν, στο άσχετο, εκεί που κάθεσαι στη γωνιά σου. Προσοχή: ΟΧΙ ΟΛΕΣ! Αλλά έχουν δει πολλά τα (πανέμορφα) μάτια μου. Έχω διαλύσει φιλίες πολλών ετών (12 και άνω) με γυναίκες, ύστερα από πολλή σκέψη και πολύ βλακεία που έφαγα στη μάπα. Έτσι έμαθα ότι δεν κάνουμε πράγματα για να τιμήσουμε το παρελθόν (έλα μωρέ, τόσα χρόνια φίλοι είμαστε, θα σου κάνω και μια μαλακία, σιγά τα λάχανα) αλλά για να αξιώσουμε το μέλλον. Η φιλία (και πολλά άλλα) δεν είναι μνημόσυνο. Είναι ζωντανός οργανισμός. Μεγαλώνεις και εξελίσσεσαι μαζί της και μαζί με τον άλλον. Και θέλει πολύ δουλειά. Αυτό δεν καταλαβαίνουν μερικοί και μπλεκόμαστε.

Ο μακροβιότερος φίλος μου είναι ο Νίκος. Τον γνώρισα στην έκτη δημοτικού και ήταν μίσος από την πρώτη ματιά. Αλληλοβριζόμασταν, εγώ άλλαζα πεζοδρόμιο όταν τον έβλεπα κι αυτός με έθαβε όπου μπορούσε. Τα χρόνια πέρασαν – ο Νίκος είναι η μνήμη μου. Περιμένω να γεράσω μαζί του σαν τους παππούδες του Muppet Show. Ακόμα μαλώνουμε και μάλιστα έντονα κάποιες φορές. Δεν μου αρέσει να μαλώνουμε αλλά από την άλλη με παρηγορεί που δεν με αφήνει να τον θεωρήσω δεδομένο – και το αντίστροφο.

Όσο μεγαλώνω (σιγά μην έλεγα γερνάω) διαπιστώνω ότι είμαι διατεθειμένη για λιγότερους συμβιβασμούς γιατί έμαθα the hard way ότι ο χρόνος είναι κάτι πολύ πολύτιμο και δεν αξίζει να τον χαλάμε με ανθρώπους που μας είναι αδιάφοροι, δηλαδή ούτε κρύο ούτε ζέστη, δεν βαριέσαι. Είναι χάσιμο ενέργειας και όταν έρθει η ώρα να δώσεις αλλού την ενέργειά σου, εκεί που αξίζει, δεν έχεις. Αυτό βέβαια έχει κόστος. Άλλο η κοινωνικότητα κι άλλο η φιλία. Άλλο το βόλεϊ κι άλλο το τρόλεϊ.
Από γυναίκες μου έχουν τύχει διάφορα φρούτα. Η ζηλιάρα (ναι, εμένα ζήλευε – ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί). Η άμα-δεν-έχω-γκόμενο-δεν-υπάρχω-ως-άνθρωπος. Η φοβάμαι-τη-σκιά-μου. Και το καλύτερο. Η γαμώ-και-δέρνω. Η τύπισσα που ευνουχίζει ό,τι κινείται από ανασφάλεια ότι δεν είναι αρκετά καλή. Λες κι αν το παίξεις μουτζαχεντίν, ο άλλος θα σε αγαπήσει περισσότερο. Και πάει κλαίγοντας.

Οι άντρες από την άλλη μεριά, είναι πολύ πιο απλοί (είστε, τρομάρα σας). Και ναι, πιστεύω στη φιλία μεταξύ αντρών και γυναικών (την έχω κάνει αυτή τη συζήτηση άπειρες φορές). Αν το πράγμα είναι γκομενικό φαίνεται. Και μονόπλευρα γκομενικό να είναι, πάλι φαίνεται κι άρα δεν μιλάμε για φιλία. Εκτός αν τον πιάνεις φίλο/φίλη μέχρι να σου κάτσει. Κι όταν σου κάτσει, του λες «διαλύθηκε μια ωραία φιλία και δεν ξέρω τι να κάνω». Όλα παίζουν....κι αν είναι γκομενικό – γνώμη μου- πες το ντε και μην το ταλανίζεις. Μπαίνεις σε τόσο μπελά να το παίζεις φίλος/φίλη για να έρθει ο άλλος/η άλλη να σου πει για τη νέα του/της κατάκτηση....δε λέει.

Ειδικά φέτος, που ήταν μια μάλλον κουλή χρονιά για μένα, κι από ότι φαίνεται, θα συνεχίσει να είναι μέχρι νεοτέρας, η καρδιά μου πλημμυρίζει από τις φάτσες, τις αγκαλιές και το δίχτυ ασφαλείας που ο καλός Βούδας έφερε στο δρόμο μου. Με βοηθάτε τόσο πολύ, όσο δεν ξέρετε. Νιώθω λιγότερο δυσλειτουργική, λιγότερο μόνη (μιας και νιώθω συνήθως μόνη, το λιγότερο μόνη είναι πολύ καλό για μένα). Και χτες το βράδυ, στον καναπέ, που δίπλα έπαιζαν τάβλι κι εμείς αδειάσαμε το μπουκάλι κρασί, ένιωσα για άλλη μια φορά τις διαστάσεις των πραγμάτων. Όπως και τόσες φορές μέσα στο καλοκαίρι.

Γι’ αυτό, αν με διαβάζετε ρεμάλια (όλοι είστε ρεμάλια, ξέρω τι λέω), να ξέρετε ότι σας αγαπώ πολύ (εγώ και η Αλιφέρη) όλους σας και σας ευχαριστώ που με δέχεστε όπως είμαι (κι εγώ σας δέχομαι βέβαια, οπότε είμαστε πάτσι ;-)

Ακούγοντας Afghan Whigs - 1965
Smiths – Meat is Murder

36 Comments:

Blogger scorpina said...

Τα ρεμάλια που αγαπάτε σας εύχονται ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!!

και κάτι ακόμα: πολύ μ άρεσε το κείμενο, λάτρεψα το περιεχόμενό του.

Πόνεσαμε όλες από φίλες/φίδια, από φιλίες χάρτινες. Οι άρρενες εξακολουθούν να σκοράρουν καλύτερα από εμάς σ αυτά τα θέματα και τους ζηλέυω γι αυτό.

Είναι μεγάλο πράμα να έχεις φίλους, μεγαλύτερο ν σ αγαπούν, απίστευτα όμορφο να το αισθάνεσαι...Αγάπη είναι και αυτό...Ζεστή, γλυκιά και προπάντων, παρήγορη....

12:56 μ.μ., Σεπτεμβρίου 08, 2005  
Blogger Mourning Blade said...

αχ και μεις σας αγαπαμε -η βδέλλα ή αλλιώς "σε μενα αναφέρεται ο κόσμος όλος!"-
τι ωραίο πράμα οι ατέλειωτες συζητήσεις με αγαπημένες φάτσες!αχ,αχ,....

1:09 μ.μ., Σεπτεμβρίου 08, 2005  
Blogger Μαρκησία του Ο. said...

Έτσι είναι κορίτσια!

οι φίλοι είναι πολύτιμοι...γι'αυτό τους προσέχουμε για να τους έχουμε! :)

1:15 μ.μ., Σεπτεμβρίου 08, 2005  
Blogger mazdoc said...

μακρησία το κείμενό σου είναι πολύ καλό, όπως και η αλήθεια σου.
σόρυ που μπαίνω έτσι απρόσκλητος στο μπλογκ σου αλλά δεν μπορώ θα στο πω: πολύ ωραία επιπλωμένο...

πραγματικά δεν ξέρω τι να πρωτοσχολιάσω αλλά σαν αγοράκι θα σταθώ στη σχέση σου με το νίκο. δεν είναι τυχαίο που την θεψρείς ακόμα καλή σου σχέση κι όχι μονο γιατί δεν την θεωρείς δεδομένη (όπως κι αυτόν) αλλά και γιατί δεν θεωρείς μέσα από αυτην και τον εαυτό σου δεδομένο... κι άλλωστε όπως λες κι εσύ μέσα από τις σχέσεις μας εξελισσόμαστε -γιατί μέσα από αυτές αντιμετωπίζουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. τον μαθαίνουμε τον αποδεχόμαστε τον προχωράμε μπροστα... το ίδιο δεν συμβαίνει και με τις ερωτικές μας σχέσεις; (μα τι ωραία που είμαστε φίλοι και τέτοια ...)
κι εγώ, λοιπόν, μαρκησία, αν οφείλω κάτι στους φίλους μου είναι ότι μέσα από αυτούς κατάφερα και έγινα "άνθρωπος" αν και το ρεμάλι μέσα μου ακόμα παλεύει να αναστατώσει τους περίοικους.......

4:37 μ.μ., Σεπτεμβρίου 08, 2005  
Blogger Ektwras said...

κατοπιν ωριμου σκεψεως (λεμε τωρα) μια ψηφο στην SCORPINA και τα σιχαρικια στο νονο (ωραιο κειμενο)

6:35 π.μ., Σεπτεμβρίου 09, 2005  
Blogger Μαρκησία του Ο. said...

@mazdoc: Καλώς ήρθες στο φτωχικό μου! ;-)

νομίζω ένα από τα βασικότερα στοιχεία σε μια σχέση (οποιουδήποτε τύπου) είναι να μην θεωρείσαι δεδομένος (και αντιστοίχως, να μη θεωρείς και τον άλλον)
και αυτό για να γίνει θέλει δουλειά και από τους δύο

@ektwras: Merci beaucoup!

9:26 π.μ., Σεπτεμβρίου 09, 2005  
Anonymous Lyra said...

Να'σαι καλά γλυκιά μου...
Πολύ όμορφο το κείμενο.
Θα σε περιμένω με γεμάτο μπουκάλι και την επόμενη Τετάρτη...όπως κάθε Τετάρτη...ΧΧΧ

9:44 π.μ., Σεπτεμβρίου 09, 2005  
Blogger scorpina said...

Θα ήθελα όμως να ανοίξουμε και το θέμα της φιλίας μεταξύ ανδρών και γυναικών...Υπάρχει?

Μπορεί να υπάρξει? ή πάντα θα υποβόσκει κάτι ερωτικό και ανεκπλήρωτο?

Δεν έχω σχηματισμένη άποψη πάνω στο θέμα ακόμα....

11:18 π.μ., Σεπτεμβρίου 09, 2005  
Blogger Μαρκησία του Ο. said...

Προσωπικά θεωρώ ότι υπάρχει.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει ερωτισμός. Ερωτισμός/ ερωτική ατμόσφαιρα/ όπως θες πες το, υπάρχει παντού. Είναι η γοητεία που σου ασκεί ο όποιος άλλος (άντρας ή γυναίκα) και τον γουστάρεις για παρέα (πολύ σχηματικά και χοντρικά).

Υπάρχουν, όμως, και περιπτώσεις που πραγματικά υπάρχει κάτι ανεκπλήρωτο ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα, με αποτέλεσμα η ένταση να συσσωρεύεται γιατί ένας από τους δύο προσπαθεί να κάνει κάτι που δεν γίνεται. Έτσι δημιουργούνται εντάσεις θεωρητικά ανεξήγητες - ενώ μπορούν να λυθούν με μια καλή συζήτηση (ή ένα καλό κρεβάτι αν θες). Αυτό σημαίνει ότι η σχέση εξαρχής δεν ήταν φιλική τουλάχιστον για έναν από τους δύο.
Έχω άντρες φίλους που τους λατρεύω και ποτέ δεν έχω δει ερωτικά. Υποθέτω ότι είναι αμοιβαίο μιας και κανείς από τους δύο μας δεν έχει προχωρήσει ή δεν έχει υπονοήσει ότι συμβαίνει κάτι άλλο. Αν ποτέ γίνει αυτό, θα δω τι θα κάνω...
Κάθε άνθρωπος, όμως, και κάθε περίπτωση είναι διαφορετικός και φυσικά, όλοι μιλάμε από προσωπικά βιώματα. Θεωρώ, όμως, ότι αν μπει κάτι τέτοιο σε μια σχέση που μέχρι πρότινος θεωρούσες φιλική, πρέπει να λυθεί για να μην υπάρχουν απωθημένα που σαμποτάρουν την όποια προσπάθεια για πολιτισμένη σχέση (ούτε φιλική, ούτε ερωτική, απλώς πολιτισμένη).

Μπορείς να είσαι φίλος με κάποιον που είχες σχέση/ γούσταρες/ είχες ερωτευτεί;
μήπως μερικά πράγματα είναι μη αντιστρέψιμα;

11:30 π.μ., Σεπτεμβρίου 09, 2005  
Anonymous Ανώνυμος said...

η κουμπάρα νούμερο τρία καλημερίζει κ ευχαριστεί τη μαρκησία για τα ζεστά της λόγια.

επίσης απαντά ότι μπορεί να υπάρξει φιλία ανάμεσα σε άντρα κ γυναίκα, και ότι ο ερωτισμός που υποβόσκει δεν αναιρεί τη φιλία, σε΄καμία περίπτωση

καλύτερος συνδυασμός είναι φιλία με γκέυ άντρα

ειδάλλως αναπόφευκτα η φιλία θα καταλήξει στο σεξ και εκεί χαλάνε συνήθως τα πράγματα

εκτός κι ο/η κολλητός/ή σου είναι κουασιμόδος, οπότε δεν έχεις πρόβλημα

χ.

11:51 π.μ., Σεπτεμβρίου 09, 2005  
Blogger Μαρκησία του Ο. said...

>καλύτερος συνδυασμός είναι φιλία >με γκέυ άντρα

η δήλωση της ημέρας, μη σου πω της εβδομάδας, του μήνα, της χρονιάς, της δεκαετίας. (δεν σου κάνω πλάκα! το εννοώ....)

καλημέρα κι από μένα, κουμπάρα νο3
ΧΧΧ

11:55 π.μ., Σεπτεμβρίου 09, 2005  
Blogger παπαρούνα said...

δε μπορείς να φανταστείς πόσο παρηγορήθηκα που διάβασα αυτό το κείμενο...5 χρόνια φιλίας και κάθε φορά η ενοχή με γύριζε πίσω, αλλά κάποια στιγμή(αυτό το αόριστο του χρόνου με τρομάζει!καταπολεμείται;), ανοίγεις τα μάτια σου τόσο, μα τόσο πολύ για να χωρέσει όλη η σαχλαμάρα που έφαγες στα μούτρα και να κλείσεις τη πόρτα μ'ένα "άντε,γεια"

12:50 μ.μ., Σεπτεμβρίου 09, 2005  
Blogger Hector Drone said...

random thoughts
1. Πρακτικά δεν υπάρχει φιλία ανδρών-γυναικών. Θεωρητικά, όχι, δεν μπορείς να είσαι φίλος με κάποια που την είδες ή σε είδε κάποτε κάπως – είναι μαθηματικά βέβαια ότι θα ξανασυμβεί…
2. Οι άντρες σκοράρουν καλύτερα; That’s a gay line, innit?
3. Οι φιλίες γυναικών με gay άνδρες είναι πολύ trendy τελευταία, αλλά i. Είναι ένας από τους λόγους που οι οκτώ στις δέκα γυναίκες μονολογούν διαρκώς [αλλά όχι εποικοδομητικός] «μα πού πήγαν όλοι οι άντρες» και ii. Είναι τρελά υποτιμητική για τους gay η νοοτροπία «τι ωραία που δεν με κάνεις παρέα επειδή θέλεις να με ρίξεις στο κρεβάτι»
4. Οι γυναίκες είναι πιο πολύπλοκα όντα από τους άντρες, that’s a fact
5. Αξίζει αν δοκιμάσεις να γίνεις φίλη με το σύντροφό σου, ειδικά από ένα σημείο και έπειτα χωρίς να διαταράξεις την απαραίτητη ισορροπία φιλικών-ερωτικών στοιχείων και χωρίς να ξεχνάς ότι οι διακριτοί ρόλοι είναι απαραίτητο element σε αυτή τη ζωή
6. Προσωπικά δεν την έχω πατήσει ποτέ από φίλο. Ποτέ. Και ελπίζω αυτό να μην αλλάξει…
7. Μου αρέσουν οι ωραίοι άνθρωποι. Θεωρώ ότι οι φίλοι μου είναι ωραίοι, each in his own way. Αν το ίδιο πω και για τις φίλες μου, προφανώς δε θα είναι απλά φίλες μου, σωστά;
8. Η ειλικρίνεια είναι το ωραιότερο και το δυσκολότερο πράγμα
9. Μήπως ξέρει κανείς: Αν παντρέψεις κάποιον, στα αγγλικά λέγεσαι “best man”. Ο άλλος, ο γαμπρός, ο κουμπάρος σου… πώς λέγεται;
10. Πότε είναι η επόμενη αργία;

Y.Γ. Το έχω δει να συμβαίνει άπειρες φορές και είναι πολύ ενοχλητικό: unpopular boy meets popular girl. He falls in love. She hangs out with him. She gives him hope. He’s always there. A shoulder to cry upon. A guy to mend her broken heart [by another guy, far more charming]. He keeps the hope alive. He will never admit there is no way they would ever end up together…
Ποτέ δεν κατάλαβα αυτή την ανασφάλεια των γυναικών ούτε την αφέλεια των αντρών. Επίσης, τρανταχτή απόδειξη ότι το μοναδικό που μετράει, τελικά, σε αυτή τη ζωή, είναι η εξωτερική εμφάνιση. Όταν θα σταματήσουμε να υποκρινόμαστε επ’ αυτού, ο κόσμος μας θα γίνει, όχι ομορφότερος, αλλά σίγουρα καλύτερος…

1:02 μ.μ., Σεπτεμβρίου 09, 2005  
Blogger Hector Drone said...

Παπαρούνα, έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή που πρέπει να πεις «γεια». Πολλές τέτοιες στιγμές, βασικά. Γιατί να πεις κάτι παραπάνω; Άπαξ και θα φύγεις, έχει νόημα να σταθείς να μιλήσεις περισσότερο; Εκτός κι αν παίζεις σε ταινία… Απλώς, η ζωή αξίζει όταν το option του «γεια» χάνεται. Αλλά τι ψάχνουμε τώρα…

1:05 μ.μ., Σεπτεμβρίου 09, 2005  
Blogger Μαρκησία του Ο. said...

@hector drone:

7. Και μένα μου αρέσουν οι ωραίοι άνθρωποι. Δεν νομίζω ότι λέγοντας πως και οι φίλες σου είναι ωραίες, σημαίνει τίποτε περισσότερο από το ότι είναι ωραίες :)
9. Αυτή την απορία έχω κι εγώ! όποιος μάθει πρώτος την απάντηση, ειδοποιεί.
10. Νομίζω είναι η 28η Οκτωβρίου (i'm sorry to say..)

Το θέμα που θίγεις για την εξωτερική εμφάνιση είναι μεγάλο. Θέλω να πιστεύω ότι δεν μετράει μόνο αυτή...

1:24 μ.μ., Σεπτεμβρίου 09, 2005  
Blogger Μαρκησία του Ο. said...

@παπαρούνα: πρέπει να ξέρεις πότε να φύγεις και να μη γυρίσεις πίσω, όσο ακόμα έχεις μια καλή ανάμνηση...

1:26 μ.μ., Σεπτεμβρίου 09, 2005  
Blogger mazdoc said...

είναι από κείνα τα ερωτήματα που μόνο με προσωπική εμπειρία μπορείς να απαντήσεις. εννοώ δλδ πως δεν υπάρχει "μπορεί ή όχι" να υπάρξει φιλία αντρα-γυναίκας.

για μενα υπήρχαν περίοδοι που είχα φίλες γυναίκες και περίοδοι που δεν τις άντεχα! πάντως οι μόνοι πραγματικοί κολλητοί μου μέσα στα χρόνια κι έως τώρα είναι μόνο άντρες (δλδ του ίδιου φύλου-για αποφυγή παρεξηγήσεων...)
φυσικά όμως διατηρώ σχέσεις "φιλικές" με πολλές κοπέλες που θα βρεθούμε μια στο τόσο, θα μιλήσουμε που και που στο τηλ. και κάποιες στιγμές ίσως και να μοιραστούμε κάτι προσωπικό, ένα πρόβλημα ή μια χαρά μας, αλλά σίγουρα δεν νιώθω με αυτές πως συνδέομαι με στενή φιλία όπως τουλάχιστον την εννοώ με τους κολλητούς μου.

τώρα βέβαια για τους γκάιι νομίζω ότι είναι μύθος η μεγάλη φιλία τους με τις γυναίκες γιατί κι εδω -και μάλιστα περισσότερο- ισχύει ότι ισχύει και για την φιλία μεταξύ γυναικών. δλδ, τη μια κολλητές την άλλη ζήλεια και ανσφάλεια και ούτε που λέμε καλημέρα. το έχω δει το έργο πολλές φορές με φίλους μου γκάιη...

1:34 μ.μ., Σεπτεμβρίου 09, 2005  
Blogger Hector Drone said...

· αναρωτιέμαι… άπαξ και οι would be φίλες μου είναι ωραίες… χρειάζεται να είναι οτιδήποτε άλλο; [πάει, το φεμινιστικό κίνημα στην Ελλάδα θα κηρύξει παράνομο το blog i.d. Μου]
· Αλήθεια ελπίζεις ότι μετράνε και άλλα πράγματα στη ζωή;… Έχεις κανένα παράδειγμα που να ενισχύει αυτή την άποψη; Συγγνώμη αν ακούγομαι κυνικός, αλλά ξέρεις κανέναν που να προτιμά στην πράξη κάτι άλλο πέρα από το ωραίο;

«πρέπει να ξέρεις πότε να φύγεις και να μη γυρίσεις πίσω, όσο ακόμα έχεις μια καλή ανάμνηση...» couldn’t disagree more. Υπάρχει μόνον μία αλήθεια. Δεν υπάρχουν going back and forth, ούτε αναμνήσεις. Η ζωή δεν είναι φωτογραφικό άλμπουμ – εκτός κι αν είσαι star, οπότε δεν έχεις καν επιλογή. Δε λέω ότι είναι εύκολο να κατακτήσεις την αλήθεια – ούτε καν να την εντοπίσεις. Αλλά τουλάχιστον δεν μπορείς παρά να την αναζητάς. Τα όποια λάθη έχουν νόημα μόνο όταν τα θυμάσαι ως λάθη. Αν τα θυμάσαι με νοσταλγικό χαμόγελο… ίσως δεν ήταν λάθη.

2:54 μ.μ., Σεπτεμβρίου 09, 2005  
Blogger Μαρκησία του Ο. said...

@hector drone: εκτός από ωραίες, χρειάζεται να είναι και φίλες σου. Εκτός αν τις κάνει παρέα επειδή είναι ωραίες.

- ναι, το ελπίζω. Γιατί αν σταματήσω να το ελπίζω, την έβαψα. Σίγουρα τα παραδείγματα που μπορείς να μου δώσεις για το αντίθετο είναι περισσότερα από αυτά που μπορώ ενδεχομένως να αντιτάξω εγώ, αλλά....αλήθεια, έχεις δει στον δρόμο ζευγάρια όπου ο ένας είναι σαφώς κατώτερος εμφανισιακά του άλλου; αυτό δεν θα μπορούσε να είναι κάτι;
Δεν μου ακούγεσαι κυνικός (όχι πολύ τουλάχιστον ;-)

"Τα όποια λάθη έχουν νόημα μόνο όταν τα θυμάσαι ως λάθη. Αν τα θυμάσαι με νοσταλγικό χαμόγελο… ίσως δεν ήταν λάθη."
couldn't agree more.
Κάπως το ίδιο μου φαίνεται....
εννοούσα ότι φεύγοντας το θυμάσαι ως λάθος.
Και πάντα νοσταλγείς αυτό που ήξερες, ακόμα κι αν ήταν λάθος, ακριβώς επειδή ήταν λάθος (ίσως).

3:01 μ.μ., Σεπτεμβρίου 09, 2005  
Blogger sadistria said...

Όντως οι άντρες εκτός από εραστές μπορούν κάλλιστα να γίνουν και οι καλύτροι φίλοι μιας γυναίκας....

Τώρα που το σκέφτομαι....


ΑΖΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΡ! δρόμο βρωμόσκυλο!!!!

4:01 μ.μ., Σεπτεμβρίου 09, 2005  
Blogger vague tourist said...

Πέρσι τέτοια εποχή βρισκόμουν στο ίδιο μέρος, αγαπούσα λιγότερο και ήμουν κατά ένα χρόνο νεότερος. Και δεν ξέρω σε ποιο από τα τρία έχω κάνει λάθος...

9:26 μ.μ., Σεπτεμβρίου 11, 2005  
Blogger Hector Drone said...

Δεν μπορώ καθόλου να ασπαστώ την άποψη που μας θέλει να δηλώνουμε «κολλημένοι, αν και ξέρουμε ότι είναι λάθος» ή «κανονικά δε θα έπρεπε, αλλά…» Αυτές οι επιλογές δεν είναι τίποτε άλλο παρά απαντήσεις στον ίδιο μας τον εαυτό, σε ερωτήματα που το υποσυνείδητο υποβάλλει ως αντίδραση στην καταπίεση που μας ασκεί το οικογενειακό κατά βάση περιβάλλον. Αν ξέρω ότι, πλησιάζοντάς κάποια, «θα καώ»… προφανώς είχα ανάγκη [για χίλιους δύο, συνήθως ανώριμους και ανόητους, λόγους] να καώ και απλώς χρησιμοποίησα το άλλο άτομο ως αφορμή, αυτό είναι όλο. Αν έχω ανάγκη να βυθιστώ σε μία σινεματική, noir ατμόσφαιρα αυτοκαταστροφής, επειδή κατά βάθος δεν πιστεύω ότι αξίζω κάτι καλύτερο, λογικά εκεί θα καταλήξω. Και τα βράδια θα ακούω σκοτεινές μουσικές, αναλογιζόμενος «καταραμένες αγάπες» και ανοησίες που υπάρχουν μόνο στο μυαλό μας.

Είναι συγκλονιστική, από όλες τις απόψεις, η διαπίστωση πόσο απλά είναι τα όμορφα πράγματα και πόσο δύσκολη κάνουμε τη ζωή μας επειδή δεν έχουμε την υπομονή, το θάρρος και την αποφασιστικότητα να διεκδικήσουμε αυτή την απλότητα και αυτή την ομορφιά. Θα έλεγε κανείς ότι κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μην είμαστε άξιοι αυτών…

Από εκεί και πέρα, προφανώς όλοι κάποια στιγμή θα πουν «αν μετρά μόνο η εξωτερική εμφάνιση» την έβαψα»… ΤΟ θέμα όμως δεν είναι να προσαρμόσουμε την πραγματικότητα σε οτιδήποτε δε θα μας υποχρεώσει να παραδεχτούμε την ήττα μας [αν το βλέπεις έτσι], αλλά να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να ζήσουμε σε αυτή την πραγματικότητα… Αν καταφέρεις να μπεις στο παιχνίδι, θα έχεις τις επιτυχίες σου. Αν όχι, ή αποκήρυξέ το επειδή είσαι όντως ανώτερος από αυτό [αλλά με ποιον θα μοιραστείς αυτή την ανωτερότητα μετά;] ή αποδέξου ότι είσαι άτυχος. ΟΙ ψευδαισθήσεις κάπου εκεί ξεκινούν και λες [όχι εσύ προσωπικά] «θα καλλιεργήσω τα δυνατά μου σημεία» κτλ κτλ. Ναι, βλέπεις ζευγάρια όπου ο ένας είναι ομορφότερος από τον άλλο, μπορεί, όμως, να υπάρχει μία άλλου είδους ισορροπία. Δε ξέρω αν είναι παρήγορο να βλέπεις έναν άσχημο άντρα με μία όμορφη γυναίκα… Παρήγορο για ποιον; Για μένα; Θα έπρεπε να θεωρώ τον εαυτό μου άσχημο. Which I don’t. Ποιος θα έλεγε κάτι τέτοιο για τον εαυτό του;…

Vague Tourist… excellent comment! I mean that…

Και για να κλείσουμε… δε νοσταλγώ ποτέ. Έχω κάνει λάθη. Εύχομαι να μην τα είχα κάνει. Γιατί, αν είχα προσέξει τότε, σήμερα θα ήμουν ευτυχισμένος. Τόσο απλά. Πόσες ευκαιρίες έχουμε στην ευτυχία δε ξέρω. Κάμποσες, I guess. Σε αυτό που ονομάζουμε «έρωτα», ωστόσο, λογικά μόνο μία. Αλλιώς… what’s the point? Όπως έλεγε και πριν από 60 χρόνια ο Louis Jordan… what’s the point of getting sober, when you know you’re gonna get drunk again?

11:20 π.μ., Σεπτεμβρίου 12, 2005  
Blogger Μαρκησία του Ο. said...

Δεν ενννούσα παρήγορο για σένα! εννοούσα παρήγορο γενικά, ίσως αυτό σημαίνει ότι μερικοί βλέπουν και πέρα από την εξωτερική εμφάνιση.

Σε αυτό

"Αν ξέρω ότι, πλησιάζοντάς κάποια, «θα καώ»… προφανώς είχα ανάγκη [για χίλιους δύο, συνήθως ανώριμους και ανόητους, λόγους] να καώ και απλώς χρησιμοποίησα το άλλο άτομο ως αφορμή, αυτό είναι όλο. Αν έχω ανάγκη να βυθιστώ σε μία σινεματική, noir ατμόσφαιρα αυτοκαταστροφής, επειδή κατά βάθος δεν πιστεύω ότι αξίζω κάτι καλύτερο, λογικά εκεί θα καταλήξω. Και τα βράδια θα ακούω σκοτεινές μουσικές, αναλογιζόμενος «καταραμένες αγάπες» και ανοησίες που υπάρχουν μόνο στο μυαλό μας.

Είναι συγκλονιστική, από όλες τις απόψεις, η διαπίστωση πόσο απλά είναι τα όμορφα πράγματα και πόσο δύσκολη κάνουμε τη ζωή μας επειδή δεν έχουμε την υπομονή, το θάρρος και την αποφασιστικότητα να διεκδικήσουμε αυτή την απλότητα και αυτή την ομορφιά. Θα έλεγε κανείς ότι κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μην είμαστε άξιοι αυτών…"

συμφωνώ απόλυτα. Ας μην υποτιμούμε όμως την ανάγκη μας να καούμε. Ίσως δεν έχει να κάνει τόσο με την τάση προς το noir σινεματικό και το βύθισμα σε δήθεν μελαγχολίες, όσο με την ανάγκη μας να νιώσουμε απλά κάτι έντονο (κι ας μας σακατέψει).
Ναι, τα απλά πράγματα είναι τα πιο σημαντικά και τα πιο δύσκολα συνάμα.
Δεν νοσταλγώ τα λάθη μου. Ίσως νοσταλγώ αυτό που ένιωθα κάποτε. Για κάποιο λόγο γίνονται λάθη (και τα λέμε λάθη συνήθως εκ των υστέρων)...

11:32 π.μ., Σεπτεμβρίου 12, 2005  
Blogger Hector Drone said...

«ανάγκη μας να νιώσουμε απλά κάτι έντονο (κι ας μας σακατέψει)»

εγώ σίγουρα δεν έχω ανάγκη να σακατευτώ… έντονα πράγματα, τώρα, χμ… define. Ποτέ δεν κατάλαβα την ανάγκη «να ερωτευτείς». Δεν στέκει αυτό – αντίθετα, αφού ερωτευτείς [ή whatever], τότε αρχίζουν οι ανάγκες.
«Μαζί σου και στην κόλαση»… «Χωρίς εσένα δε ζω…» Υπάρχουν όλα αυτά; Η ζωή τελειώνει; Μήπως έχουμε δει πολλές ταινίες; Μήπως θέλουμε να κυλιόμαστε στα πατώματα από το αλκοόλ, να περνάμε τα βράδια με πρησμένα μάτια, να αναζητάμε την πρόσκαιρη παρηγοριά σε πράγματα και ανθρώπους που «κανονικά» δεν μας αφορούν; Μήπως έχουμε απλώς τη γαμημένη ανάγκη να ΛΕΜΕ κάποια στιγμή ότι «αχ… ο έρωτας… έχω καεί κι εγώ…» Bollocks to that!!!

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις τη μαγεία της απλότητας. Το δύσκολο είναι να φανείς αντάξιος. Και να τη διεκδικείς κάθε μέρα.

Δεν υπάρχει «it was nice while it lasted». Δεν υπάρχει «προφανώς, το είχες ανάγκη». Υπάρχουν μόνο υποκατάστατα. Υπάρχουν μόνον ψευδαισθήσεις. Υπάρχουν μόνον απωθημένα. Βασική αρχή της ψυχολογίας: one way or another, you have to pay for your mistakes…
What about trying not to make any whatsoever? Έτσι, για αλλαγή… Κι όσο για τα λάθη που δεν ελέγχουμε [των άλλων που μας επηρεάζουν σε νεαρή ηλικία] ε… δε λέω, life is hard and then you die, αλλά… μήπως να είμαστε πιο ειλικρινείς με τον εαυτό μας και να παραδοθούμε απλώς στη φύση μας, ό,τι κι αν μας υπαγορεύει αυτή; Προφανώς δε θέλουμε όλοι τα ίδια πράγματα, ας μη χάνουμε λοιπόν χρόνο με ανθρώπους που δεν πρόκειται ποτέ να συντονιστούν στα ίδια μήκη κύματος. Είναι κρίμα. Για όλους…

[wow - Βγήκε λίγο aggressive αυτό – no offence meant]

1:01 μ.μ., Σεπτεμβρίου 12, 2005  
Blogger Hector Drone said...

Επίσης εκείνο το ανώνυμο «εκτός κι ο/η κολλητός/ή σου είναι κουασιμόδος, οπότε δεν έχεις πρόβλημα» απλώς τσιμεντώνει το δικό μου ισχυρισμό – από αυτή την άποψη, δεν είναι προσβλητικό, αν γυρίσω και σου πω «είσαι η καλύτερή μου φίλη»; Είναι σα να σου λέω “I wouldn’t do you, not in a million years…”

1:03 μ.μ., Σεπτεμβρίου 12, 2005  
Blogger Hector Drone said...

Kάνουμε λάθη, διότι είμαστε ατελείς. Το θέμα είναι να εστιάζεις στο σωστό με τις μικρότερες δυνατές απώλειες. Και φυσικά να μην είσαι μόνο σου σε αυτό που λέγεται ζωή… Αλλά εδώ κρίνονται όλα: στην ικανότητά σου να αντέξεις, μέχρι να βρεις τον partner που σου ταιριάζει στα επίπεδα που κρίνεις ότι πρέπει να σου ταιριάζει. Τώρα, αν θέλεις και η καρδιά σου να χτυπάει περίεργα… δε ξέρω, δε ξέρω τι να πω… Υπάρχει όντως αυτό τελικά; Μήπως είναι προϊόν της φαντασίας μας; Για να είμαι ειλικρινής, δεν είμαι αρμόδιος - είμαι άσχετος από αυτά..
:-)

1:10 μ.μ., Σεπτεμβρίου 12, 2005  
Blogger George said...

Υπάρχει. Τελεία.

4:13 μ.μ., Σεπτεμβρίου 12, 2005  
Blogger Μαρκησία του Ο. said...

No offence taken :)

8:06 μ.μ., Σεπτεμβρίου 12, 2005  
Blogger scorpina said...

...πάντως ο hector είπε κάτι πολύ σωστό:''...Αλλά εδώ κρίνονται όλα: στην ικανότητά σου να αντέξεις, μέχρι να βρεις τον partner που σου ταιριάζει στα επίπεδα που κρίνεις ότι πρέπει να σου ταιριάζει.''

Αυτ΄οείναι και το πιο δύσκολο κομμάτι....

Όλες τις αποτυχημένες μου σχέσεις (δηλαδή όλες εκτός από μια-δυο), τις έκανα ακριβώς επειδή φοβόμουν τη μοναξιά και δεν περίμενα για να βρώ (ή να με βρεί) ο κατάλληλος σύντροφος..

NO MORE!!!!!

το κεφάλι κάτω από δω και πέρα και Υ Π Ο Μ Ο Ν Η ! ! !

8:47 π.μ., Σεπτεμβρίου 13, 2005  
Blogger Hector Drone said...

Εντάξει κι εσύ… μην το παρακάνεις, scorpina. Αν βάλεις το κεφάλι κάτω, ναι μεν προσέχεις που πατάς, αλλά… δε βλέπεις που πας – κι ε΄τσι μπορεί να προσπεράσεις αυτό που ψάχνεις. Κρίμα δε θα ήταν;…
Επίσης, αν θέλεις να το κάνεις να φαίνεται ακόμα πιο cool, μπορείς να λες, «όλες οι αποτυχημένες μου σχέσεις [δηλαδή όλες οι σχέσεις, τελεία]»… Χαχαχα! Από μία άποψη εξάλλου [ok, ελαφρώς ξεχειλωμένη, αλλά ούτως ή άλλως ιδεατά μιλάμε εδώ], κάθε σχέση που ήταν και δε συνέχισε να είναι… μπορείς να την πεις αποτυχημένη.
Τέλος, έχω να τονίσω ότι με έχει εκπλήξει η φιλοξενία του παρόντος blog. Στο δικό μου να τα έγραφα αυτό, θα είχαν πέσει όλοι οι συνδικαλιστές να με φάνε… :-)

9:54 π.μ., Σεπτεμβρίου 13, 2005  
Blogger Μαρκησία του Ο. said...

Σε αυτό συμφωνώ κι εγώ.
Από την άλλη μεριά, ο φίλτατος Hector μου φάνηκε ολίγον τι αφοριστικός απέναντι στην έννοια των λαθών. Αν και ανασκεύασες, Hector, λέγοντας ότι κάνουμε λάθη ως ατελείς υπάρξεις, αυτό με τις λιγότερες δυνατές απώλειες δυσκολεύομαι να το κατανοήσω...γιατί η απώλεια είναι απώλεια, είτε είναι η ελάχιστη είτε η μέγιστη.
Τα λάθη είναι ανθρώπινα. Και σίγουρα θα κάνουμε αρκετά στην αναζήτησή μας για τον σύντροφο ή φίλο που επιθυμούμε. Η αναζήτηση αυτή, η πορεία μας, έχει ένα τίμημα και αυτό νομίζω είναι γνωστό...
Τείνω να συμφωνήσω με τον george. Υπάρχει.

9:54 π.μ., Σεπτεμβρίου 13, 2005  
Blogger Hector Drone said...

Ίσως και να υπάρχει. Για πόσα, άλλωστε μπορούμε να είμαστε απόλυτοι;…
Βασικά, το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι στο δικό μου μικρόκοσμο δε γίνεται να συμβεί αυτό. Ίσως είμαι ανώμαλος/σεξομανής/one track mind/συμπλεγματικός/whatever… Παρ’όλα αυτά, για να παραφράσω την Καινή Διαθήκη… «αφήστε τις γυναίκες να έλθουν κοντά μου». Μετά, βλέπουμε… :-)

11:21 π.μ., Σεπτεμβρίου 13, 2005  
Blogger scorpina said...

...οκ, ο ποιητής δεν παίζεται....

Οι σχέσεις ποτέ δεν ήταν εύκολες και οι αποτυχημένες, μάλλον είναι αυτές που στο τέλος έχασες περισσότερα απ΄οσα άντεξες....

3:05 μ.μ., Σεπτεμβρίου 13, 2005  
Blogger Rainman said...

Hector, έχεις ξεπεράσει τον εαυτό σου! lol

7:32 μ.μ., Σεπτεμβρίου 13, 2005  
Blogger Hector Drone said...

“έχασες περισσότερα απ΄οσα άντεξες....”
ακούγεται ως εφιάλτης. Σε κάνει να αναρωτιέσαι: "γιατί ήσουν εκεί In the first place?” για το σεξ; Δεκτό… για την παρέα; Pathetic… γιατί δεν είχες τίποτα καλύτερο να κάνεις; Get a life!
Scorpina εννοείται δεν πάει σε σένα αυτό, έτσι; Απευθύνομαι σε όλους τους losers out there. Προφανώς εμείς είμαστε όλοι flawless… :-)

P.S. Επίσης, δε βρίσκετε πολύ ενδιαφέρον το ότι ένα post που πραγματεύεται τη φιλία ανδρών-γυναικών καταλήγει πάλι στις σχέσεις; Τις άλλου είδους σχέσεις; Αυτές για τις οποίες όλοι μιλάμε αλλά τελικά κανείς δεν ξέρει τίποτα; Προτείνω πιο ανώδυνο θέμα την επόμενη φορά. Ας μιλήσουμε για μουσική…

1:14 μ.μ., Σεπτεμβρίου 14, 2005  
Anonymous Jackie Oh said...

Οι φίλοι είναι συναίσθημα και χάρη σε αυτούς δεν πάμε στον ψυχίατρο...Πάμε στα κωλόμπαρα,μιλάμε για γκόμενους,κλαίμε στο ενδιάμεσο,μετά γελάμε πάλι,έπειτα σιχτιρίζουμε,βριζόμαστε...προπάντωνπέφτουν οι μάσκες και αναπνέουμε ξανά...Φχαριστώ ρε!!

12:32 π.μ., Σεπτεμβρίου 17, 2005  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home

eXTReMe Tracker