Πέμπτη, Ιουλίου 21, 2005

Ο φόβος φυλάει τα έρμα



Έχετε νιώσει ποτέ ότι ο φόβος είναι αυτός που καθορίζει τη ζωή σας; Ότι οι αποφάσεις σας λαμβάνονται για λόγους αρνητικούς και όχι θετικούς; Δεν κάνουμε δηλαδή πράγματα επειδή τα θέλουμε, τα γουστάρουμε, αλλά επειδή φοβόμαστε ότι αν δεν τα κάνουμε θα χρειαστεί να υποστούμε τις συνέπειες. Φοβόμαστε να βγούμε από μια σχέση επειδή φοβόμαστε τη μοναξιά, φοβόμαστε να ξεκινήσουμε μια σχέση επειδή φοβόμαστε την απόρριψη ή την αποτυχία, φοβόμαστε να πούμε τη γνώμη μας μήπως πούμε καμία μαλακία, φοβόμαστε τη μαμά μας επειδή δεν έχουμε παντρευτεί ακόμα και τον μπαμπά μας αν του πούμε ότι βρήκαμε τον άντρα της ζωής μας. Και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό.
Όταν ήμουν μικρή η γιαγιά μου με απειλούσε «μη γελάς πολύ, θα σου βγουν τα γέλια ξινά.» Και έπαψα να γελάω πολύ. Όταν χώρισα από τον πρώτο μου γκόμενο κι είχα πέσει στα μωσαϊκά, η κολλητή μου, μου είπε ότι ο πρώην καλός μου με άφησε επειδή τον ρώτησα αν με αγαπάει και τον τρόμαξα. Κι έπαψα να ρωτάω τους εκάστοτε γκόμενους αν μ’ αγαπάνε μην τυχόν και τους τρομάξω. Στην πορεία βέβαια ανακάλυψα ότι οι άντρες τρομάζουν με το παραμικρό...
Καμιά φορά, φοβόμαστε και τους φίλους μας. Φοβόμαστε μήπως αντί να μας αγκαλιάσουν, μας κατακρίνουν, βγάλουν πάνω μας ό,τι δεν έχουν λύσει οι ίδιοι. Ίσως καμιά φορά να μην τους λέμε και τα πολύ σώψυχά μας, γιατί δεν γουστάρουμε να ακούσουμε κάτι αρνητικό. Θεμιτό; Ναι – θα μου πεις, τι σόι φίλοι είναι; Αυτό είναι άλλη συζήτηση. Πιθανόν το ένα να μην αναιρεί το άλλο. Κι αυτό είναι κάτι που κατακτιέται και δεν είναι αυτονόητο... ίσως και να φοβάμαι να τα μοιραστώ, γιατί άπαξ και αρθρωθούν, αποκτούν μια αδιαμφισβήτητη υπόσταση που με αναγκάζει να τα αντιμετωπίσω....
Πριν χρόνια, φοβόμουν να πω στον αδερφό μου τα τότε προσωπικά μου, μήπως με πει ανισόρροπη (που με λέει) και μου φέρει τίποτα στο κεφάλι (το έχω γλιτώσει προς το παρόν). Τελικά με εξέπληξε με την ψυχραιμία του (το κήρυγμα βέβαια δεν το γλίτωσα, αλλά γι’αυτό είναι τα αδέρφια) και δεν φοβήθηκα πια να του μιλήσω για ο,τιδήποτε. Εξάλλου, γουστάρω πολύ να διαφωνώ μαζί του (old habits die hard…)
Καμιά φορά φοβόμαστε τόσο πολύ, που κάθε κίνηση προσέγγισης παραλύει μέσα μας πριν καν πραγματοποιηθεί. Γίνεται απολίθωμα και περιμένει κάποιον να το ανακαλύψει. Ίσως γιατί κάθε προσέγγιση του Άλλου είναι εξίσου τρομακτική με μια βόλτα στη Σελήνη – ο Άλλος είναι πάντα προς εξερεύνηση και αυτό θέλει τόλμη, γιατί η απόρριψη είναι μέσα στις επιλογές...υπάρχουν άνθρωποι που δεν κοιτάνε καν στα μάτια επειδή φοβούνται το βλέμμα που θα συναντήσουν.
Φοβάμαι μήπως έχω πάρει λάθος δρόμο....έχω πάρει αποφάσεις στη ζωή μου επειδή φοβάμαι ότι θα ξυπνήσω ένα πρωί μετά από χρόνια και θα φασκελώνω τη φάτσα μου στον καθρέφτη που άφησα κάποιες ευκαιρίες να περάσουν στο ντούκου.
Αν με ρωτήσετε, δε θεωρώ ότι είμαι δειλή. Αλλά φοβάμαι τόσα πράγματα που συχνά νιώθω φυλακισμένη από το φόβο. Φοβάμαι τη φωτιά, τη στειρότητα, τις αρρώστιες, την απομόνωση, τον πόνο. Ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι η μοναξιά: ότι θα γεράσω μόνη σε μια γκαρσονιέρα με 10 γάτες. Το φοβάμαι τόσο πολύ που δεν φροντίζω να απολαύσω το γεγονός ότι τώρα ζω περιτριγυρισμένη από ανθρώπους που με αγαπάνε. Στην ουσία, φοβάμαι τον ίδιο το φόβο. Αλλά είναι τόσο τρομαχτικός!
Πρόσφατα κάποιος μου είπε ότι η πιο σαχλή ερώτηση που μπορεί να κάνει μια γυναίκα σε έναν άντρα είναι: «Τι σκέφτεσαι;». Προσπαθώντας να φανώ άνετη είπα ότι ακόμα πιο σαχλή είναι η ερώτηση: «Μ’ αγαπάς;» Ξέρω ότι το να ρωτάς τους ανθρώπους αν σε αγαπούν δείχνει χαμηλή αυτοεκτίμηση. Δείχνει ότι ψάχνεις να βρεις στην αγάπη τους όσα δεν έχεις βρει στον εαυτό σου. Δείχνει ότι συναισθηματικά είσαι ακόμα παιδί. Εγώ όμως θέλω τόσο πολύ να ξέρω αν μ’ αγαπάς που τολμάω να σε ρωτήσω. Διακινδυνεύοντας να λάβω αρνητική απάντηση. Διακινδυνεύοντας το μεγαλύτερό μου φόβο. Τη μοναξιά.

I'm trying, trying to tell you
All that I can in a sweet and velvet tongue
But no words ever could sell you
Sell you on me after all that I have done

I'm only the one you love
Am I only the one you love?





Lady Elle σε αγαστή συνεργασία με την Μαρκησία του Ο.

8 Comments:

Blogger Darthiir the Abban said...

O φόβος φυλάει τα έρμα

Ναι, δυστυχώς έχεις δίκιο, ένα μεγάλο μέρος από την ζωή του ανθρώπου κυριαρχείται από τον φόβο. Φοβόμαστε την γνώμη μας, φοβόμαστε αν ανοιχτούμε, Μήπως χτυπήσουμε, μήπως πονέσουμε, ψυχικά και σωματικά.

Ο φόβος είναι συναίσθημα άρρηκτα συνδεδεμένο με την ανθρώπινη φύση. Αποτελεί εκτός των άλλων και μια από τις κύριες αιτίες που το υποσυνείδητό μας οδηγεί το συνειδητό μας στην αυθυποβολή. Με τον τρόπο αυτό καταλήγουμε να θεωρούμε ότι έχουμε σοβαρές αιτίες για μια απόφαση που πήραμε, αντί να παραδεχτούμε ότι την πήραμε από φόβο.

Όμως όπως συμβαίνει και με τα άλλα συναισθήματα, μπορεί τουλάχιστον με ανοιχτό μυαλό να συνεκτιμηθεί, αντί να αποτελεί την μόνη κινητήριο δύναμη που μας ωθεί στις αποφάσεις μας.

Δεν αξίζει να ζούμε μέσα στον φόβο. Αξίζει να προσπαθούμε να τον δαμάζουμε. Να ξέρουμε τα μέτρα και τα σταθμά μας και να «τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας».

Σε τελευταία ανάλυση τι θα συμβεί;

Θα πονέσουμε; Θα περάσει.
Θα πληγωθούμε; (μέγας φόβος) θα περάσει και θα μας ισχυροποιήσει!
Θα μας πουν χαζούς; Θα μάθουμε αν είχαμε δίκιο ή άδικο για να ξέρουμε την επόμενη φορά και να μην φοβόμαστε!
Θα παραδεχτούμε ότι αγαπάμε; Θα δείξουμε «ομορφιά» και όχι αδυναμία…

Το θέμα είναι απλά να γνωρίζουμε ποιοι είμαστε και να μην φοβόμαστε τον εαυτό μας.

Και όπως έλεγα κάποτε: Φοβάμαι μόνο μην πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μου :p

11:51 μ.μ., Ιουλίου 21, 2005  
Blogger Estarian said...

Πωπώ πολύ βαρύ αυτό, ακόμα δεν άνοιξα το μάτι.
Γιατί να φοβάσαι τόσα πολλά πράγματα? γιατί να χαλάς πράγματα λόγω του φόβου?
Ο Darthiir τα είπε καλύτερα απο ο,τι θα τα έλεγα εγώ τώρα. Χρειάζομαι καφέ..επειγόντως..

10:32 π.μ., Ιουλίου 22, 2005  
Blogger scorpina said...

ΑΨΟΓΟ...

Αλλά αφού φοβόμαστε όλοι στην τελική, μήπως αξίζει να δοκιμάζουμε πιο συχνά τα σάλτο μορτάλε?

Ρίσκο τελικά είναι όλα...Και ο τολμών νικά...(ή απλά τρώει πρώτος τα μούτρα του και γελάμε οι υπόλοιποι/άτολμοι/play it safe/ πίτουρες....

11:05 π.μ., Ιουλίου 22, 2005  
Blogger Darthiir the Abban said...

Ή με άλλα λόγια ζάρια εικοσάπλευρα (d20) ή και εκατοντάπλευρα ()(d100).... :p

11:06 π.μ., Ιουλίου 22, 2005  
Blogger Μπούλης said...

Μην ανησυχείς. Δεν είσαι η μόνη που φοβάσαι. Ολοι έχουμε τις φοβίες, τις εμμονές και τα κολλήματα μας.

Κάποιοι άλλοι π.χ. φοβούνται να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματα τους με το φόβο ότι αργότερα θα φανούν ασυνεπείς και θα απογοητεύσουν τους άλλους.

Μάλλον θα συμφωνήσω με τη scorpina ότι κάποιες φορές το salto mortale είναι η καλύτερη (ή η μοναδική ;) διέξοδος...

11:46 π.μ., Ιουλίου 22, 2005  
Blogger Μαρκησία του Ο. said...

Η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς!

και στην τελική, καλύτερα να αναρρώνεις από κάτι που τόλμησες παρά να αναρωτιέσαι πως θα ήταν αν είχες τολμήσει....

4:42 μ.μ., Ιουλίου 22, 2005  
Blogger yellow said...

Οnce upon a time...Τελικά έλαβες απάντηση ; Σ΄αγαπάει ; ΄Η σου βγήκαν τα χαμόγελα ξινά ; Ο,τι και αν έγινε , ό,τι κι΄αν γίνει, μάλλον αξίζει τον κόπο.

Που το ρώτησες. Που δε φοβήθηκες να το ρωτήσεις. Σε ένα σημείο διαφωνώ απόλυτα μαζί σου: Οταν ρωτάμε αν μας αγαπούν, μόνο φοβιτσιάρηδες δεν είμαστε. Το αντίθετο ! Βγάζουμε γλώσσα στον εαυτό μας εκείνη τη στιγμή, αντέχουμε την όποια απάντηση. Και αν αυτή δεν είναι η αναμενόμενη, βρίσκουμε ένα καλό θέμα για το επόμενο ( δυνατό ) κείμενό μας.
Ετσι δεν είναι ; Ακριβώς έτσι είναι.

12:53 π.μ., Ιουλίου 30, 2005  
Blogger Lady Elle said...

Ναι, Yellow τελικά έλαβα απάντηση.
Και τώρα που η ερώτηση αντιστράφηκε, πρέπει να απαντήσω...και να το αποδείξω.

6:11 μ.μ., Ιουλίου 30, 2005  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home

eXTReMe Tracker