Δευτέρα, Μαΐου 01, 2006

If you can find it


Στις 4 το πρωί, στη συνάφεια, θυμάμαι την ερώτησή σου τα Σαββατόβραδα. Πάντα τις πιο αταίριαστες ώρες. Δεν ξέρω γιατί. Δεν με απασχολεί το γιατί.

Στο ν ποτό και το ν σφηνάκι, όλα μέσα μου χαλαρώνουν.

Ο Γιάννης βάζει το Serenade from the stars, θυμάμαι τις μαύρες κασέτες maxell που μου έγραφε ο ξάδερφός μου όταν ήμουν μικρή, με μουσική. Ήμουν γύρω στα 12-13...τις περίμενα πως και πως. Νομίζω δάκρυσα μέσα μου.

Μερικά μάτια γυαλίζουν τη νύχτα. Τα δικά σου είναι τέτοια μάτια.

Ζήτησα το The box. Μεταφέρομαι αυτόματα στο αυτοκίνητο με την Α. Μετά την Πάρο, πάμε Ναύπλιο. Ο ήλιος πέφτει. Ακούμε το The box και τα χρώματα εκρήγνυνται. Όπως εκείνο το απόγευμα στην Πάρο, που πήγαμε για έναν καφέ και να δούμε το ηλιοβασίλεμα, και φύγαμε το ξημέρωμα, ύστερα από πολλά κονιάκ και σαμπούκες, στο παράθυρο, να βλέπουμε τα καράβια να πηγαινοέρχονται στο νησί και κανένα να μην είναι δικό μας. Εμείς να μένουμε...

Η πόλη στις 5 το πρωί έχει πλάκα. Δείξε μας το πιο καλό σου σημάδι, κι έλα μαζί μας, γιατί είναι Σάββατο βράδι...

Έμαθα να μη χρησιμοποιώ τη λέξη αγάπη εύκολα. Έμαθα να μην τη χαρίζω, να μην τη χαλαλίζω, γιατί όσο κι αν είναι μόνο μια λέξη, έχει από πίσω πολλά. Κι όλη η σημειολογία του κόσμου δεν αρκεί να περιγράψει πως είναι να έχεις πολλά σπίτια, φωνές που αγαπάς, σκέψεις που σε παρηγορούν, ανθρώπους που σε προστατεύουν, σε καμαρώνουν, σε πιστεύουν, σε κοιτούν και σε βλέπουν. Είναι τέχνη το να βλέπεις. Και είναι μια τέχνη που θέλει άσκηση, χρόνο με τον άλλον, με τα μάτια του άλλου.

Καμιά φορά φοβάμαι ότι έχω γίνει κυνική. Βαριέμαι τα μισά, τα λίγα, τα σχεδόν, τα ίσως. Βαριέμαι τις πολλές αναλύσεις. Ίσως δεν ξέρω τι θέλω, αλλά ξέρω τι δεν θέλω. Δεν θέλω να αναρωτιέμαι πια.

Θέλω να πάρω το τρένο για Φλωρεντία, το τρένο για Χαϊδελβέργη, βράδι από τη Φρανκφούρτη, το τρένο για Θεσσαλονίκη και να παίζει το D.I.Y. του Dousk στο repeat, κι εγώ να τρέχω με το τρένο, οι χτύποι της καρδιάς μου να συγχρονίζονται με τους τροχούς στις σιδηρογραμμές, που στ’ άπειρο δεν θα συναντηθούνε.

Μέσα σε μερικές αγκαλιές, όλα μοιάζουν πιο απλά. Η δική σου αγκαλιά είναι μια από αυτές.

Καλό μήνα.

17 Comments:

Blogger Despoina said...

Το Serenade είναι από τα πιο seminal κομμάτια της ζωής μου- είναι τόσο παράξενο να ορίζεις κομμάτια της ύπαρξης σου σε μερικούς στίχους.

Έμαθα να χρησιμοποιώ τη λέξη αγάπη εύκολα, γιατί κανείς δεν τη λέει πλέον, φοβητσιάρικα πλάσματα ήμαστε όλοι, σκιές του εαυτού που θέλουμε να γίνουμε.

Και κάποιες αγκαλιές, είναι σπίτι, χώσου μέσα στη ζεστασιά τους.

(Πολύ μου άρεσε αυτό το ποστ!)

10:17 μ.μ., Μαΐου 01, 2006  
Blogger Jamella said...

wow

10:32 μ.μ., Μαΐου 01, 2006  
Blogger Κοκοβιός said...

ΨΥΧΑΡΑ ΜΟΥ!
Καλό μήνα!
Και είπαμε: Η αγάπη είναι μια άλλη χώρα. Πολλοί όμως μπερδεύουν το "άλλη" με το "ξένη".
Είναι για κάποιους, το παιχνίδι τού "Ποιος θα τρομάξει περισσότερο τον άλλον. Ποιος θα αποδειχθεί πιο έξυπνος (δηλαδή πιο φοβισμένος)..."
Φιλιά.

11:52 μ.μ., Μαΐου 01, 2006  
Blogger gelial said...

εγώ θα σου απαντήσω επίσης με stereonova
θα διασχίζεις-ένα πρωινό τον κόσμο-και θα ναι πιο όμορφα-κι από 'ένα όνειρο-γιατί μια καινούργι αγάπη θα χύνεται σα μέλι-κι από ένα σημείο της γης αυτός ο ήλιος θ'ανατέλλει...

11:58 μ.μ., Μαΐου 01, 2006  
Blogger Chaca-Khan said...

πωπω κουλτούραα.. χαχαχα
τέλειο ποστ..
τί είναι αγάπη;
(για να το λες δύσκολα..)?

3:44 π.μ., Μαΐου 02, 2006  
Blogger drskafidas said...

ολα ειναι δρομος!

1:04 μ.μ., Μαΐου 02, 2006  
Blogger mindstripper said...

Έτσι πρέπει. Εύκολα κι απλά να δίνονται οι αγκαλιές. Κι αληθινά.

Καλό μας μήνα.
XXX

2:10 μ.μ., Μαΐου 02, 2006  
Blogger Thrass said...

"Εάν θα τον βρείτε,
εκεί που θα βρίσκεται, εκεί ξεχασμένος,
πέστε μου ποιός, ποιός θυμάται ποιός είναι,
αυτός που συντρόφους δεν έχει, ούτε ζητάει."

Γκούλαγκ, Αν θα τον βρείτε.

5:29 μ.μ., Μαΐου 03, 2006  
Blogger Non Private Life said...

O Spencer Tunick παιδάκια το καλοκαίρι στην Αθήνα.

Συμμετοχές:


www.spencertunick.com

7:34 μ.μ., Μαΐου 03, 2006  
Blogger northaura said...

κι όλα αυτά παίζουν μπάλα και όταν είναι κυριακή πρωί, κυριακή πρωί
τα ντουκ ντουκ των τρενων είναι τρακαρισμένοι χτύποι καρδιάς: αυξάνονται με τα ταξίδια

10:39 π.μ., Μαΐου 04, 2006  
Blogger Λαμπρούκος said...

Τι σου είναι μια αγκαλιά τελικά... Ειδικά άμα ακολουθείται από πολύ και καλό σεξ είναι το καλύτερο αναλγητικό του κόσμου!

1:06 μ.μ., Μαΐου 04, 2006  
Blogger παπαρούνα said...

πολύ όμορφο. Δεν είναι κυνισμός. Είναι η ανάγκη για τα μεγάλα και δύσκολα. "Να πέθαινα για κάτι δυνατό" που λέει και το τραγούδι.

11:23 μ.μ., Μαΐου 04, 2006  
Blogger De(e)lumina said...

Nα μου το πεις... Το σ'αγαπώ και πάλι... (μμμμμμμμμμ!)

Αυτό για τα τραίνα, τα πλοία, το φευγιό... Ξέρεις, τώρα τελευταία νιώθω πιο πολύ την ανάγκη θα θέλω να γυρίζω κάπου παρά να φεύγω, να πηγαίνω. Άγνωστος όμως ο προορισμός.
Επιφυλάσσομαι...

7:56 μ.μ., Μαΐου 05, 2006  
Blogger polyvios eupatridis said...

άσε τους άλλους δρόμους και πάρε αυτόν για θεσσαλονίκη :-))

10:25 π.μ., Μαΐου 06, 2006  
Blogger fixes said...

yeah yeah yeah you have to love us to love you back...naturally

10:03 μ.μ., Μαΐου 06, 2006  
Blogger pascal said...

καλέ που είστε; Γιατί έχετε τόσες μέρες να γράψετε;

7:06 μ.μ., Μαΐου 08, 2006  
Blogger andy dufresne said...

Serenade from the stars παιδική ανάμνηση, Φλωρεντία, Χαϊδελβέργη, Tim Buckley κλπ, κλπ.

Πολύ αγαπημένα μου πράγματα αγγίζεις.

Θα ξανάρχομαι.

7:37 μ.μ., Μαΐου 10, 2006  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home

eXTReMe Tracker