Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 29, 2005

Γερασμένο Αγόρι


Άστυ. Γνωστό και ως τάφος του Ινδού.
Σάββατο βράδι. Σου έχω πει πόσες μέρες ότι θέλω να δω αυτή την ταινία.
Μου κάνεις το χατήρι.
Η ταινία αρχίζει. Η αίθουσα είναι γεμάτη.
Βουλιάζω στην καρέκλα μου. Τα μυρμήγκια στο δέρμα του Oh Dae-Su σαν να βγαίνουν από την οθόνη, σαν να τρέχουν προς το δέρμα μου, τα μάτια μου. Ακινητοποιούμαι από τον βομβαρδισμό των εικόνων. Την αψεγάδιαστη, όμως τρωτή, αισθητική. Την αγωνία της ερώτησης του ήρωα: γιατί; ποιός; Ο χρόνος δεν υπάρχει. Χρόνια κλεισμένος. Σιγά σιγά το νήμα ξετυλίγεται. Σε βρομερούς διαδρόμους, σε μια πόλη χωρίς όνομα.
Μένω ακινητοποιημένη. Γυρνάω να σε κοιτάξω. Το πιστεύεις αυτό που βλέπεις; από που ξεφύτρωσε;
Και η μουσική, σαν να μαντεύει, σαν να ξεχύνεται από τα μάτια των πρωταγωνιστών. Σαν να προϋπάρχει.
Μετά, κονιάκ στο Galaxy. Και κουβέντες για το τι ήταν αυτό που είδαμε. Αδυναμία επιθέτων.
Αναζήτησα παντού τη μουσική την επόμενη μέρα. Μόνο παραγγελία από Κορέα. Δεν παίζει.
Τώρα, επιτέλους, την είδα στο δισκοπωλείο. Πόσες φορές δεν ρώταγα, μάταια. Μετά εγκατέλειψα. Σήμερα στάθηκα τυχερή.
Μαζί με το 2046, η πιο πλήρης μουσική για ταινία. Οι εικόνες ξανάρχονται. Ο δαίδαλος, το κυνήγι, το παρελθόν, η επιθυμία, ο φόβος, το τέλος, μια κάθαρση χωρίς λύτρωση...
Το θυμάσαι;

11 Comments:

Blogger Rainman said...

Ο τάφος του Ινδού... lol!
Good news! Πήγα στο ΑΣΤΥ την περασμένη εβδομάδα και η αίθουσα δεν μύριζε μούχλα!!! Βεβαίως δεν μπορώ να μην αναφέρω ότι το πτώμα μιάς μικρής Τερέζας βρισκόταν κάπου πάνω στην μοκέτα (μάλλον δεν άντεξε το Crash) αλλά παρόλα αυτά η αίθουσα είναι σε πιό ανθρώπινη κατάσταση από ποτέ!

6:29 μ.μ., Σεπτεμβρίου 29, 2005  
Blogger Lady Elle said...

Δεν ήμουν μαζί σου στην ταινία. Ήμασταν όμως μαζί σήμερα που βρήκες το CD. Και η χαρά στο βλέμμα σου ήταν όλα τα λεφτα...
Ευχαριστώ για το κουβάλημα σήμερα καλή μου. Και για το αριστοτεχνικό τύλιγμα επίπλων.
Ζηταώ από τους φίλους μου περίεργα πράγματα, όπως να με βοηθούν σε μετακομίσεις, αλλά δεν το ξεχνάω ποτέ!

7:33 μ.μ., Σεπτεμβρίου 29, 2005  
Blogger Μαρκησία του Ο. said...

@rainman: αυτό είναι όντως καλό νέο! βέβαια ως αίθουσα την έχω συνδέσει με πολλά οπότε προσπαθώ να της συγχωρώ την όποια ακαταστασία...;-)

@lady elle: μη με ευχαριστείς φιλενάδα μου.. Το τύλιγμα επίπλων/ κουβάλημα είναι ακόμα ένα ταλέντο που θα προσθέσω στο βιογραφικό μου (μαζί με το καλή κουμπάρα/ ιδανική συνοδηγός/ ιδανική παρέα για διακοπές ;-)

8:26 μ.μ., Σεπτεμβρίου 29, 2005  
Blogger Hector Drone said...

Βρε Μαρκησία… τη μία του τα χώνεις στο προηγούμενο post και την άλλη αναρωτιέσαι αν θυμάται αυτά που θυμάσαι τόσο έντονα όπως τα θυμάσαι… Μήπως να αποφάσιζες τι θέλεις να συμβεί ΤΩΡΑ για να τα θυμόσαστε μαζί στο μέλλον;
Επίσης, ναι, το Old Boy OST είναι υπέροχο, αλλά όχι, η πιο πλήρης μουσική για ταινία δεν είναι… Αν δε γράφει Angelo Badalamenti ή John Barry στο πλάι δεν είναι ποτέ πλήρης…
Lady Elle, όταν λέτε «το χαμόγελό σου ήταν όλα τα λεφτά» εννοείτε ότι η Μαρκησία χαμογέλασε στο ταμείο και δε χρειάστηκε να πληρώσει; Γιατί, αν είναι έτσι, πρέπει να προβάρω το συντομότερο ΑΥΤΟ ακριβώς το χαμόγελο…

1:07 μ.μ., Σεπτεμβρίου 30, 2005  
Blogger bloody sunday said...

Εγώ τάφο του Ινδού ήξερα ότι έλεγαν ανέκαθεν το γήπεδο του Παναθηναϊκού στην Αλεξάνδρας...

Επίσης, όσον αφορά τα soundtracks, δοκιμάστε λίγο Zbigniew Preisner (ειδικά τις δουλειές του για τον Κισλόφσκι) και Bernard Hermann (ειδικά το soundtrack του χιτσκοκικού "Δεσμώτη του Ιλίγγου") και ίσως ιεραρχήσετε τις προτιμήσεις σας εντελώς διαφορετικά...

Αν πάλι την ακούτε ηλεκτρονικά και στερεοφωνικά πρέπει να δοκιμάσετε το soundtrack της ταινίας "π".


ΥΓ. Προσοχή με τον Zbigniew Preisner, να μην τον ακούτε όταν οδηγείτε γιατί εγώ όταν τον ακούω μυστηριωδώς σβήνουν όλα γύρω μου...

2:36 μ.μ., Σεπτεμβρίου 30, 2005  
Blogger Μαρκησία του Ο. said...

@hector drone: βρε έκτορα, γιατί υποθέτεις ότι αναφέρομαι στο ίδιο πρόσωπο; ;-)

για το χαμόγελο και το ταμείο, ας μιλήσει η lady elle...

Δεν είμαι πολύ φαν του John Barry...Badalamenti μου άρεσε η μουσική του για το Mulholland Drive.

@bloody sunday: Preisner μου αρέσει, αλλά δεν με τρελαίνει κιόλας.
Επίσης πολύ καλό, εννοείται η μουσική του Davis για το Ασανσέρ για δολοφόνους.
Και η μουσική από το Όλα τα πρωινά του κόσμου.

4:06 μ.μ., Σεπτεμβρίου 30, 2005  
Blogger Lady Elle said...

Αγαπητέ hector drone, η Μαρκησία χαμογελάει και την κερνάνε CD, περπατάει και της προτείνουν να δουλέψει σαν μοντέλο, απλά υπάρχει και κάνει τους γύρω της ευτυχισμένους...
Λυπάμαι που θα σας απογοητεύσω αλλά ειδικά ΑΥΤΟ το χαμόγελο δύσκολα αντιγράφεται.
Για την ιστορία, το του old boy της το χάρισε κάποιος που την αγαπάει πολύ.

4:36 μ.μ., Σεπτεμβρίου 30, 2005  
Blogger Rainman said...

Hector, σε φαντάζομαι με μια ντάνα cd αγκαλιά, στα ταμεία του Metropolis να δοκιμάζεις την τύχη σου χαμογελώντας μέχρι να μουδιάσει το σαγόνι σου. Όλες οι ταμίες είναι γένους θηλυκού εκεί, οπότε μπορεί και να τα καταφέρεις :))))))))))

6:25 μ.μ., Σεπτεμβρίου 30, 2005  
Blogger Art Attack said...

Πωπω!Η rainman ειπε κακιουλα?
i don't believe it !
lol

1:51 μ.μ., Οκτωβρίου 02, 2005  
Blogger Marina said...

Το Αστυ είναι η κοιτίδα της κουλτούρας. Δεν πήγαινα να δώ μιά ταινία εκεί, πήγαινα για την ταινία, γιατί εκεί δεν θα την έβλεπα μόνο, θα την αισθανόμουνα, να έμπαινε στα όνειρά μου, θα με έκανε να σκεφτώ...
ναί ..στο άστυ της μούχλας

Εχω καιρό να πάω στο Αστυ
και μου λείπει..

2:53 μ.μ., Οκτωβρίου 02, 2005  
Blogger vague tourist said...

Εγώ το ΑΣΤΥ το αγαπώ. Ήταν ένας από τους βασικούς «ναούς της τέχνης» στα ‘80s. Να βλέπεις Μακαβέγιεφ και να νομίζεις πως έκλεισαν τα τσοντάδικα της Ομόνοιας από τους στεναγμούς... :-Ρ

3:18 μ.μ., Οκτωβρίου 02, 2005  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home

eXTReMe Tracker