Πέμπτη, Οκτωβρίου 06, 2005

Ο κόκκορας στη νεωτερικότητα

Το τεράστιο κοινό μου (δηλαδή η Lady Elle, η Jackie Oh και κανά δυό άλλοι) εξέφρασε πρόσφατα την ανησυχία του : πρέπει να σταματήσω να γράφω για μουσική (εντάξει κορίτσια, σας πρόλαβε ο art attack. Από δω και στο εξής θα γράφω μόνο για γκόμενους). Να σταματήσω να γράφω γενικά και αόριστα για Κυριακές, Δευτέρες, ταλαίπωρα πεζοδρόμια, την Πατησίων πάνω-κάτω και άλλα τερπνά, χαζοκουλτουριάρικα, ή όπως χαϊδευτικά τα αποκαλεί ο αδερφός μου «ασυναρτησίες» (αδερφέ correct me if I’m wrong). Πρέπει επιτέλους να γράψω κάτι άλλο. Κάτι με αρχή, μέση και τέλος. Κάτι με θέμα συγκεκριμένο. Κάτι για ένα κοινωνικό ζήτημα, για ένα προσωπικό μου που μπορώ να πω με τρόπο ώστε να αγγίξει τον μέσο αναγνώστη, τον συνάνθρωπό μου, κάτι που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως απροσμέτρητη σοφία. Κάτι πιο απτό βρε παιδάκι μου. Φτάνει με τις αερολογίες.
Ε τώρα τι να σας πω. Οι αερολογίες είναι η ειδικότης μου. Κάνω διδακτορικό – αυτό από μόνο του αρκεί για του λόγου το αληθές. Δεν ξέρω να λέω για τους ανθρώπους. Τα λένε άλλοι καλύτερα (η σαδίστρια ας πούμε). Ίσως επειδή δεν ξέρω να λέω και για μένα. Και πως να ανάγω το προσωπικό σε κοινωνικό, ή έστω, κοινωνικού ενδιαφέροντος; Είναι πρωί ακόμα για τέτοια.
Γι’αυτό, λοιπόν, θα το πάω τελείως αλλού. Σήμερα μαγείρεψα κόκκορα με χυλοπίτες στο φούρνο. Το παράξενο δεν είναι ο κόκκορας, αλλά ότι μαγείρεψα. Είμαι γνωστή άχρηστη. Το ταλέντο μου είναι να διαβάζω, να ακούω μουσική, να πηγαίνω βόλτες, να κάνω κοπάνες ως φοιτήτρια, να βρίσκομαι με φίλους, να διυλίζω τον κώνωπα, να ψωνίζω cd, να μαζεύω στυλό και παρδαλά post-it. Αλλά να μαγειρεύω...jamais! Επ’ ουδενί δεν το σνομπάρω. Αντιθέτως, το θαυμάζω. Θαυμάζω τη μανούλα μου που τόσα χρόνια πρέπει να αυτοσχεδιάζει και να βρίσκει κάτι διαφορετικό για κάθε μέρα. Επίσης τη θαυμάζω γιατί είναι η καλύτερη μαγείρισσα που έχω συναντήσει όσα χρόνια είμαι στον πλανήτη. Και φυσικά, τη θαυμάζω γιατί με ανέχεται. Οι φίλες μου που μαγειρεύουν είναι επίσης μετρημένες στα δάχτυλα. Όταν μιλάμε, ποτέ δεν υπάρχει στιχομυθία του τύπου: Τι έκανες σήμερα; Ε, έριξα ένα μπριάμ στο φούρνο. Η μάνα μου συνέχεια λέει «έπρεπε να σε κάνω λιγότερο έξυπνη και περισσότερο νοικοκυρά», αλλά τώρα είναι αργά για δάκρυα.
Δεν έπαθα μετάλλαξη. Ούτε αποφάσισα να γίνω λιγότερο έξυπνη. Ούτε θέλω να εντυπωσιάσω κανέναν γκόμενο (έλεος!). Τι με έπιασε τότε; Μήπως έχω ενοχές για την αχρηστία μου; Μήπως αποφάσισα να περάσω στην άλλη πλευρά, της νοικοκυράς; Βαρέθηκα να διαβάζω Benjamin και Kabbalah; (μεταξύ μας, ψιλοβαρέθηκα). Όχι. Απλά κάποιος μου έθεσε ως όρο (δεν θα το έλεγα εκβιασμό), ότι αν δεν μάθω να κάνω τουλάχιστον τέσσερις συνταγές από αυτές που του αρέσουν, δεν θα με δεχτεί. Κι επειδή δεν σηκώνω τέτοια, αποφάσισα να τον διαψεύσω. Δεν το κάνω για αυτόν (ακούς;), για να τον ευχαριστήσω. Το κάνω για μένα, γιατί δεν θέλω να μη με δεχτεί και να μείνω στην απέξω. Κι επειδή αυτός ξέρει ότι λειτουργώ έτσι, μου πατάει τον κάλο (τέρας που είσαι). Κάπως έτσι πέρασα στις πανελλήνιες (επειδή η καθηγήτριά μου στο ιδιαίτερο μου έλεγε ότι με τέτοια λατινικά και με τέτοια μυαλά δεν πρόκειται να περάσω) κι έμαθα να κάνω στριφτά (επειδή ένας φίλος μου έλεγε ότι δεν θα το μπορέσω). Ο ίδιος άνθρωπος μου είπε ότι διοχετεύω τον συγγραφικό μου οίστρο σε λάθος πράγματα. Κι αυτό βάλθηκα να το διαψεύσω. Τελικά τη θέλω τη σφαλιάρα μου. Όχι επειδή είμαι ανταγωνιστική (μερικοί με λένε αντιδραστική), αλλά επειδή μου αρέσει να διαψεύδω, να καταρρίπτω εικόνες και εντυπώσεις που μπορεί να έχει κάποιος για μένα. Και κυρίως, την εικόνα που έχω εγώ για μένα (είναι κάπως θολή).
Και η Κλαψολεπίδα είχε εκφράσει έναν προβληματισμό για μια αποτυχημένη ομελέτα. Θα μπορούσε να είναι εισήγηση με τίτλο : «Η ομελέτα ως έκφραση του αδιεξόδου της σύγχρονης γυναίκα στη νεωτερικότητα». Δεν με νοιάζει αν αποτύχει η ομελέτα. Θα είναι τουλάχιστον δικιά μου. Αν δεν μου αρέσει, δεν την τρώω. Θα ξαναδοκιμάσω. Αλλά σε καμία περίπτωση, δεν το θεωρώ αποτυχία της γυναικείας μου φύσης να μην μπορώ να μαγειρεύω. Όποιος με παντρευτεί για να του μαγειρεύω, θα πεινάσει ή θα πάθει σκορβούτο από τα delivery. Στην τελική, ας μαγειρεύει αυτός. Για να μην πω για τη φυλή των Τάπερμαν (σε άλλο επεισόδιο).
Μπορεί βέβαια να τον αγαπώ τόσο πολύ, που για χάρη του να μάθω παστίτσιο, να του σιδερώνω τα πουκάμισα και να βλέπω Champions League τις Τετάρτες (για το τελευταίο δεν θα χρειαστεί και πολύ κόπος).
Και να μου αρέσει κιόλας.

14 Comments:

Blogger bloody sunday said...

"Δεν με νοιάζει αν αποτύχει η ομελέτα. Θα είναι τουλάχιστον δικιά μου." Καλό αυτό... μου θύμισε έναν παλιό στίχο των Manic Street Preachers: "I know I believe in nothing but it is my nothing".

Καλό μεν αλλά καλό επίσης να την πετύχεις και την ομελέτα!!! Δεν είναι δα και κανένα τουρνεντό Ροσίνι...

7:20 μ.μ., Οκτωβρίου 06, 2005  
Blogger Μαρκησία του Ο. said...

Σωστό κι αυτό....
άρα σήμερα που μου πέτυχαν οι χυλοπίτες πρέπει να είμαι έξτρα χαρούμενη! ;-)

8:23 μ.μ., Οκτωβρίου 06, 2005  
Blogger l'esprit de l'escalier said...

Αυτό το ταλέντο του διυλίζειν τον κώνωπα θα ήταν τρομερά χρήσιμο αν υπήρχε καμία συνταγή για κουνούπια stir-fry...

11:17 μ.μ., Οκτωβρίου 06, 2005  
Anonymous Βερα said...

α μη λετε τετοια Μαρκησια περι κοινου, εδω το φαν κλαμπ σας εχει φτασει μεχρι και στα Γιαννενα!
Και δευτερον εμενα γιατι, εκτος του κοκκορα μου μυριζει και κατι αλλο...κατι αλλο...ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ το λεμε τωρα;;;
Φιλια , Missed you :))))

11:18 π.μ., Οκτωβρίου 07, 2005  
Blogger polyvios eupatridis said...

είσαι κορίτσι για σπίτι τελικά. πρέπει να αλλάξεις τη φώτο και να βάλεις μπαντάνα στα μαλλιά, για να μην πέφτουν οι τρίχες στα φαγητά. όταν μάθεις και μαγειρίτσα, θα είσαι έτοιμη για γάμο.

12:20 μ.μ., Οκτωβρίου 07, 2005  
Blogger Μαρκησία του Ο. said...

@Βέρα: και μένα μου χεις λείψει...πολλά φιλιά ΧΧΧ

@πολύβιος ευπατρίδης: δεν υπάρχει τέτοιος φόβος. Έχω πολύ κοντά μαλλιά..;-)

3:35 μ.μ., Οκτωβρίου 07, 2005  
Blogger Art Attack said...

ααα κανεις λαθος αγαπητη μου!
Σπερνεις λογια που δεν ειπα.
Εγω ειπα να βρεις γκομενο,οχι να γραφεις γι'αυτους.Εχει μια καποια διαφορα οπως και να το κανεις!


Υ.Γ Φανταζομαι αναφερεσαι για κεινη τη φωτο που ειχα κανει για σενα.Οπως επισης φανταζομαι πως θα την ειδες χαλαρα και με χιουμορ,και οχι ως μια προσπαθεια να επεμβω στη ζωη σου. :)

11:56 μ.μ., Οκτωβρίου 08, 2005  
Blogger scorpina said...

Μωρέ να σε δω εγω σε εκκλησία εσένα ντυμένη νυφούλα (όχι τις απόκριες βρε τέρας, δεν εννοούσα αυτό)....και τι στον κόσμο....

Εδώ άλλες κι άλλες σηκώσαν μπαντιέρα, αλλά στο τέλος...τις ξυρίσαν!

9:55 π.μ., Οκτωβρίου 10, 2005  
Blogger Μαρκησία του Ο. said...

Μην ανησυχείς Σκορπίνα μου!
όταν έρθει εκείνη η ώρα, θα σου πέσει το προσκλητήριο απ' τα χέρια! (και σένα και πολλών άλλων...) ;-)

9:59 π.μ., Οκτωβρίου 10, 2005  
Blogger sadistria said...

σας απέυχομαι έναν καταναγκαστικό γάμο....

σας εύχομαι όμως ολόψυχα, γάμο βασισμένο στην αλήθεια και των δυό σας....

Είστε πνέυμα ελεύθερο...μακάρι να αγαπηθείτε γι' αυτό!

3:05 μ.μ., Οκτωβρίου 10, 2005  
Blogger Μαρκησία του Ο. said...

@sadistria: σας ευχαριστώ φίλτατη
:)

επειδή διαβλέπω μια παρανόηση...ΔΕΝ παντρεύομαι (εγώ δεν σοβαρεύομαι και λοιπά) !

5:44 μ.μ., Οκτωβρίου 10, 2005  
Blogger scorpina said...

...κρίμα....και από οτι έχω μάθει έχεις και θαυμαστές....

Όχι! Όχι! Δε λέω τίποτ' άλλο!

10:53 π.μ., Οκτωβρίου 11, 2005  
Blogger Μαρκησία του Ο. said...

@scorpina: έλα τώρα....αυτό το ήξερα ήδη! ;-)

11:26 π.μ., Οκτωβρίου 12, 2005  
Blogger sensualmonk said...

ωστόσο, το κορυφαίο (θαρρώ) περί ομελέττας το είπε (βεβαίως) η elizabeth david: "as everyone knows, there is only one way to make the best omelette: one's own. however, for those of you who may not have one... [etc.]" (i quote from memory)

12:18 μ.μ., Νοεμβρίου 03, 2005  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home

eXTReMe Tracker